Vandaag vond de eerste rechtszitting plaats van de Raad van State inzake de procedure tot ontneming van de federale partijfinanciering van het Vlaams Belang. Senator Jurgen Ceder brengt verslag uit.

Verzoekschrift tot wraking

Het was even koppen tellen toen één voor één de leden van de Raad van State door het kleine deurtje de zittingszaal binnenkwamen. Wij telden er 22. Het is mogelijk de grootste rechtbank die dit land ooit heeft gezien.

De Raad van State is een administratieve rechtbank en niet veel persaandacht gewoon. Er was nauwelijks plaats op de publieke zitbanken. Vooraan was er net plaats voor Frank Vanhecke, Gerolf Annemans, Anke Van dermeersch, Marie-Rose Morel en Filip Dewinter. Op de andere banken was de pers talrijk aanwezig.

Ook incidenten is men op de Raad van State niet gewoon. Dat bleek al onmiddellijk toen onze advocaten vroegen de samenstelling van de rechtbank te kennen. Deze zitting was immers gewijd aan ons verzoekschrift tot wraking van de Franstalige Staatsraden. Hoe kunnen we magistraten wraken die we niet kennen? Een volgend incident deed zich voor toen bleek dat onze advocaten weigerden tot de behandeling over te gaan van een punt dat niet in de uitnodiging voor de zitting was opgenomen. Overleg met 22 mensen is niet simpel en dus werd onmiddellijk de zitting geschorst voor overleg.

Na de herneming van de zitting volgde alweer een incident toen de advocaat van de tegenpartij, Mr. Schaus, zomaar in het Franse begon te pleiten. Voor vertaling ten behoeve van de (soms eentalige) rechters was niet gezorgd. Evenmin waren er tolken voor de Vlaams Belang kopstukken, die nochtans officieel partij zijn in dit geding. Toen onze advocaat vroeg dit op het zittingsverslag te noteren, bleek dat ook de griffier die dit moest noteren onvoldoende Nederlands kende om dit behoorlijk te doen.

De auditeur nam toen het woord. Hij hield een lang betoog, dat echter onhoorbaar was voor iedereen die verder dan twee meter van hem verwijderd zat. Toen onze advocaten vroegen om dan toch de schriftelijke versie van dit betoog te krijgen, bleek dit niet beschikbaar. Ook kregen onze advocaten niet meer het woord om hierop te repliceren, wat zeer merkwaardig kan genoemd worden. Is het laatste woord dan niet aan de verdediging?

Toen onze advocaten dan vroegen om dit feit in het zittingsverslag te noteren, had de geplaagde voorzitter er genoeg van. Terwijl onze advocaten nog protesteerden, hief hij de zitting op en verdwenen de 22 rechters zeer snel weer door het kleine deurtje.

Eerlijk proces?

Laat uit deze korte beschrijving van de zitting niet de indruk ontstaan dat het er onze advocaten om te doen is om incidenten en vertraging te creëren. Zij doen alleen hun best om ons essentiële recht op een eerlijk proces te garanderen. Hoe kunnen Franstalige rechters, allen benoemd door de partijen die de klacht hebben ingediend, onpartijdig oordelen over een Vlaams-nationale partij? Hoe kunnen we een eerlijk proces krijgen, wanneer de Franstalige rechters onze teksten niet kunnen lezen en onze pleidooien niet verstaan? Of een griffier onze opmerkingen niet kan noteren? Hoe kan men nog spreken van rechten van verdediging, wanneer we het advies van de auditeur niet mogen horen of lezen en er nog minder mogen op antwoorden? Hoe kunnen we rechters wraken wanneer we, zoals de fameuze beklaagde in “Het Proces” van Kafka, onze rechters niet mogen kennen?

Niet als lammeren naar de slachtbank

Vandaag speelde zich slechts de eerste episode af in een proces dat nu al een farce is geworden. Er zitten ook bekwame en voorname juristen in de Raad van State en het is jammer dat zij er toe gedwongen worden mee te spelen in deze komedie. Maar wij zullen ons niet als lammeren ter slachtbank laten leiden. Wat op het spel staat is de democratie en het voortbestaan van de grootste politieke partij van Vlaanderen. Wij gaan niet toestaan dat in stilte de zoveelste moordpoging op onze partij wordt gepleegd.

Wanneer er uitspraak volgt op onze vraag de Franstalige staatsraden te wraken, is nog niet geweten. Daarna dient nog een zitting georganiseerd te worden over ons verzoekschrift waarbij individuele staatsraden worden gewraakt (we wraken 33 van de 44 staatsraden die mogelijk onze zaak zullen behandelen). Ook dient nog geantwoord worden op onze vraag naar een onderzoek naar lidmaatschap van de staatsraden van de loge van het Grootoosten. Dan pas kan het proces ten gronde beginnen. Niemand kan voorspellen wanneer de uiteindelijke beslissing zal vallen.

• Trefwoorden:
  
  Gerolf Annemans, Anke Van dermeersch, banken, Frank Vanhecke, Marie-Rose Morel, Jurgen Ceder, Nederland