 
“Flikken aan de leiband”
18.11.2008 13.11u - Onlangs verschenen in P-magazine twee onthutsende artikels waarin politieagenten het bestaan van zogenaamde ‘no go-zones’ bevestigden in Brussel, wijken waar de allochtone jongerenbendes de plak zwaaien en waar de politie amper nog durft te komen. Een aantal Brusselse politici vond deze getuigenissen kennelijk vervelend, zo meldt P-Magazine vandaag. Zo werd Peter Van Isterbeek, de afgevaardigde van de politievakbond VSOA, ondertussen op het matje geroepen voor zijn medewerking aan de bewuste reportage.
Voor het overige werd P-Magazine naar eigen zeggen de voorbije weken overstelpt met reacties van moegetergde agenten. In haar jongste editie (18.11.2008) laat het weekblad drie agenten uit verschillende eenheden van de zone-Brussel aan het woord. Anoniem weliswaar, uit schrik voor tuchtsancties. Zij bevestigen één voor één de manier waarop gemotiveerde politiemensen in hun werk worden gehinderd door “sommige officieren, politici en magistraten.” “Als de overheid meewil zouden we die wijken in een jaar tijd helemaal kunnen uitkuisen. Maar de overheid wil niet mee”, zo luidt het letterlijk.
De agenten vertellen hoe ze in bepaalde zones, telkens wanneer ze een ‘jongere’ achterna zitten, een hele wijk tegen zich krijgen en vervolgens systematisch van de (meestal socialistische) burgemeesters het bevel krijgen zich terug te trekken. Naar de redenen voor deze capitulatiepolitiek hoeft niet ver gezocht te worden. Eén van de betrokken agenten formuleert het als volgt: “Ze houden niet van de grove borstel. De Galan in Vorst, Charles Piqué in Sint-Gillis, Van Goidsenhoven in Anderlecht: het is overal hetzelfde. Zij willen hun kiezers niet voor het hoofd stoten. In Sint-Gillis zit je met 70 à 75 procent inwoners van Noord-Afrikaanse afkomst. De verkiezingen gaan daar maar over één zaak: welke partij zorgt ervoor dat mijn kind niet in een instelling terechtkomt, wanneer hij een portefeuille pikt. Wel, de politiek – vooral de PS – zorgt daar al jaren voor. Al jaren!”
De gevolgen zijn er natuurlijk naar: “Die kerels zijn baas in hun wijk. Wij hebben er helemaal niets meer in de pap te brokken. Dat is de dood van de politie. Want je verliest elke keer. En de volgende keer dat je in die wijk komt, staan die gastjes van 15, 16 jaar je uit te lachen.” Het klimaat van feitelijke straffeloosheid wordt bovendien nog eens versterkt doordat opgepakte criminele jongeren amper gestraft worden. “De instellingen zitten vol, horen we nu al jaren. Daardoor pakken wij jongeren op die al veertig feiten hebben gepleegd en nog nooit gestraft zijn. (…) En lol dat die mannen daar in hebben! Met een brede grijns worden ze binnengebracht en met een nog bredere grijns stappen ze weer buiten.”
De woorden van deze ontgoochelde wetsdienaars bevestigen in ieder geval eerdere getuigenissen van collega’s over hoe een toenemend aantal wijken in Brussel door de feitelijke straffeloosheid (zijn) verworden tot vrijhavens voor criminelen. De verantwoordelijkheid van de politiek is verpletterend. De prijs wordt betaald door de burger en de politie.
Lees ook Oorlog in Brussel: politie wijkt
Wat gebeurde er dag op dag 6 jaar geleden op 18 november? Klik hier. |
Start
Fr En De 03 juli 2009 · 05.06u
