In een bijdrage op www.brusselsjournal.com stelt Filip van Laenen dat, als het Guinness Book of Records een hoofdstuk voor politici zou bevatten, Yves Leterme zonder twijfel in aanmerking komt voor minstens twee records. Het eerste record is de frequentie waarmee hij in 2007/2008 zijn ontslag indiende en “waaraan zelfs Italiaanse eerste ministers een puntje kunnen zuigen”. Een tweede record werd deze week neergezet: “Wie anders dan Leterme zou er ooit al in geslaagd zijn de kiezer maar liefst viermaal te bedriegen met dezelfde leugen in de loop van slechts twee legislaturen? (…) Zowel in 2004 als 2007 bezwoer Yves Leterme dat hij niet in een regering zou stappen zonder een voorafgaande splitsing van BHV. Deze week werd hij echter al voor de derde keer ingezworen als hoofd van een regering zonder dat van een begin van een splitsing van het kiesarrondissement nog maar sprake is. Voeg daar nog zijn deelname aan de regering-Verhofsatdt aan toe, en we komen aan vier woordbreuken in de loop van slechts twee legislaturen.”

Verderop vraagt Van Laenen zich af of Leterme zoveel plezier zal kunnen – of mogen – beleven aan zijn verblijf in de Wetstraat 16, want “veel meer dan uitvoeren wat Di Rupo en Joëlle Milquet elders voor hem beslissen zal er vermoedelijk niet bij zijn als hij nog maar Pasen 2010 wil halen.”

Als men de ellende in de federale regering goed en wel bekijkt, kan men volgens Van Laenen alleen maar concluderen dat de CD&V-top last heeft van een Belgische dwangneurose of suïcidale neigingen. Terwijl men op het Vlaamse niveau nog enigszins een beleid kan voeren, moet men op federaal niveau met smoesjes als ‘rustige vastheid’ schermen om de complete passiviteit en de volledige overgave aan Franstalige wensen en grillen te verbergen. Misschien, zo gaat hij verder, komt CD&V ooit nog tot het besef dat er op federaal niveau eigenlijk geen eer meer te behalen valt. Met een voorzitster als Marianne Thyssen, die dit weekeind nog uitgebreid bejubeld werd door de hoofdredactrice van Le Soir, zal het echter nog wel even duren voor het zover komt. Tot dan, zo besluit Van Laenen, “is het bang afwachten hoeveel de federale machtsdrang van de CD&V Vlaanderen nog zal kosten.”

• Trefwoorden:
  
  Elio Di Rupo, BHV, Yves Leterme, Joëlle Milquet