Michel Daerden en zijn zoon Frédéric zitten in moeilijke papieren. Na de jarenlange geruchten en aanwijzingen van belangenvermenging, opent het Luikse gerecht nu eindelijk een onderzoek naar de praktijken van het revisorenkantoor van Daerden junior.

De afgelopen dagen raakte alles in een stroomversnelling. Nadat eerder deze week zwart op wit bleek dat Michel Daerden als Waals minister drie overheidscontracten toekende aan het kantoor van zijn zoon, bleek gisteren dat dit slechts het topje van de ijsberg is: de MR verspreidde een overzicht van alle contracten van de overheid bij het revisorenkantoor van Daerden. De lijst bevatte gegevens van liefst 350 overheidsinstellingen die hun rekeningen laten controleren door het bewuste kantoor. “Er is geen overheidsinstelling, niet in het Waals Gewest, niet in de provincies, steden en lokale besturen, of de revisor is het bureau Daerden”, aldus Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws.

Zo mogelijk nog hallucinanter is het feit dat vader en zoon Daerden jarenlang ongestoord hun gang hebben mogen gaan. De eerste geruchten van belangenvermenging dateren van 1996, maar tot voor enkele dagen werd niet ingegrepen. Dit ligt in de eerste plaats aan de partij van de Daerdens, de PS, en haar voorzitter Elio Di Rupo. Al meer dan tien jaar is Di Rupo bezig met de ‘vernieuwing’ van zijn partij, “maar”, zo merkt De Standaard terecht op, “als er veel stemmen en grote electorale belangen in het spel zijn, is vernieuwing blijkbaar een relatief begrip. Pas als de (media)druk te groot wordt, grijpt hij echt in.” Inderdaad. Nadat de media – en in het bijzonder La Libre Belgique – de voorbije dagen met concrete bewijzen tegen Daerden op de proppen kwamen, kon Di Rupo niet anders dan een ‘intern onderzoek’ aankondigen tegen de minister van pensioenen. Eenzelfde reactie kwam er na de onophoudende stroom van schandalen rond voormalig PS-burgemeester Anne-Marie Lizin, die ook jarenlang in bescherming werd genomen door de PS-top, tot ‘trop’ echt te veel werd.

Het is maar de vraag of het gesjoemel van de Daerdens effectief een invloed zal hebben op hun verdere politieke carrière. In het Waalse parlement vraagt de oppositie de oprichting van een parlementaire onderzoekscommissie, maar voor de federale regering is er geen vuiltje aan de lucht. “De premier [Leterme] lijkt niet geneigd om zijn regering door elkaar te schudden voor Daerden”, schrijft De Standaard. “Ook na zijn fratsen met het ‘groen boek’ en het ‘wit boek’ in de Senaat kwam Daerden binnen de federale regering nooit echt onder vuur te liggen.”

De Daerden-historie is geen losstaand feit, maar moet worden gezien in de context van de PS-heerschappij. Een machtsstrategie die gekenmerkt wordt door cliëntelisme en de bijhorende zelfbediening. De krantencommentaren bevestigen dan ook wat het Vlaams Belang al jaren aankaart: “(…) het PS-apparaat, de totale vermenging van het overheidsbelang met het partijbelang en de illustratie waarom de partij zich zo moeilijk los kan maken van de ‘parvenu’s’”, aldus Luc Van der Kelen. “De PS is namelijk gewoon de overheid. Is er een revisor nodig, dan de revisor van de partij. Is er een advocaat nodig, stuurt de partij haar advocaten. Zijn er bestuurders nodig, dan stuurt de partij haar bestuurders. Zo is de PS erin geslaagd zich zo diep te infiltreren in de Waalse samenleving, dat ze er niet meer uit weg te krijgen is.”

De vele schandalen met PS-kopstukken in de hoofdrol hebben de partij nooit echt zware electorale schade toegebracht, net omwille van dat cliëntelisme waardoor meer dan de helft van de actieve bevolking, door een werkloosheidsuitkering of via een job in de openbare sector, van de overheid –de PS dus – leeft. Indien daar geen verandering in komt, blijft de Parti Socialiste de plak zwaaien en blijft Wallonië erop achteruit gaan. Intussen gaat de Vlaamse miljardenstroom onverminderd verder…

• Trefwoorden:
  
  Elio Di Rupo, pensioen, werkloosheid, werkloosheid, Yves Leterme, Luik