In een opiniestuk in De Standaard blikte Nigel Farage afgelopen week terug op de heisa die ontstond na zijn ‘aanval’ op Herman Van Rompuy. Zoals bekend, vergeleek Farage Van Rompuy met een “natte dweil” en een “lagere bankbediende”. Het Europees parlementslid kreeg daarop een boete van 3.000 euro en werd aangemaand zijn excuses aan te bieden. Farage gehoorzaamde en excuseerde zich vervolgens bij de bankbedienden…

“Je recht op vrijheid van meningsuiting uitoefenen is vandaag voor ons allemaal een beetje duurder geworden dan gisteren”, gaat Nigel Farage van start (DS, 04/03/10). Vervolgens verklaart Farage waarom hij Herman Van Rompuy terecht een “grijze muis” heeft genoemd: “Een koehandel tussen de regeringen van de EU-lidstaten zorgde ervoor dat hij [Van Rompuy] president werd van de Europese Raad (…) Gezien het verschil tussen de manier waarop het idee verkocht werd aan de mensen en datgene waarmee de mensen uiteindelijk werden opgezadeld, is het niet onredelijk om te wijzen op het verschil tussen de charismatische topleider van 500 miljoen Europeanen die was beloofd en Van Rompuy. Niemand verkoos hem, hij is aan niemand verantwoording verschuldigd, er is geen mechanisme om hem af te zetten en zijn benoeming kwam er ondanks referendums in Frankrijk, Nederland en Ierland die zich uitspraken tegen de creatie van de functie.” Spijkers met koppen. Het democratische deficit in Europa werd door het Vlaams Belang trouwens al meermaals aangeklaagd .

Vervolgens herhaalt Farage dat België een non-land is en op het punt staat uiteen te vallen, maar dat dit op het Europese niveau blijkbaar niet met zoveel woorden gezegd mag worden. Nigel Farage sluit af met een citaat van de Amerikaanse schrijver H.L. Mencken, dat volgens hem het nieuwe credo van de EU is geworden: “De vrijheid van meningsuiting is te gevaarlijk om getolereerd te worden in een democratie.” Moeten we hier nog iets aan toevoegen?

• Trefwoorden:
  
  bedienden, bedienden, Herman Van Rompuy, Nederland, Frankrijk, Ierland