Het loopt fout in Borgerhout. De ophefmakende reportage van Gazet van Antwerpen (11.03.10) over de explosieve situatie en de moedige getuigenis van een jonge Marokkaanse vrouw maken heel wat los. De krant pakt vandaag uit met commentaren. Die laten zich opdelen in twee groepen. De eerste groep houdt vol dat het allemaal best wel meevalt of gewoon hoort bij het leven in een grootstad of multiculturele wijk, de tweede groep is blij dat dit soort verhalen eindelijk de pers haalt.

Uit die hoek komen nieuwe verhalen over vandalisme en overlast, inbraken en intimidatie, drughandel. “Veel draait hier rond drugs”, zegt een getuige. “Op de pleintjes zitten ‘jongeren’ in veel te grote auto’s, dan weet je al genoeg. Drugdealers worden veel te weinig aangepakt.”

Gazet van Antwerpen erkent dat berichten over criminaliteit maar met mondjesmaat in de media opduiken en schrijft dat toe aan twee redenen: de terughoudendheid van het parket en de zwijgzaamheid van de slachtoffers, vaak zijn dat drugdealers of illegalen en die willen er natuurlijk geen politie bij. Kan allemaal wel zijn, maar er is natuurlijk nóg een reden. En die ligt bij de media zelf. Die keken heel vaak en heel lang de andere kant op, omdat nogal wat daders uit de allochtone gemeenschap komen en men de grote droom van het multiculturele paradijs niet wou verstoren. Omdat men het niet wóu zien of omdat men het Vlaams Belang toch moeilijk gelijk kon geven. Of zoals een voormalige VRT-baas het ooit zei: “We moeten niet te veel aandacht besteden aan criminaliteit, want dat speelt alleen maar in de kaart van ‘extreemrechts’.”

“Het loopt al meer dan 20 jaar fout in Borgerhout”, schrijft een gewezen politieman boos. “Toen ik in een vorig leven als politieman geconfronteerd werd met steeds dezelfde schoftjes van steeds dezelfde origine, werd ons werk sterk gehinderd door jongeren die talrijk ter plaatse kwamen en hun wil opdrongen.” Nu wordt de politie door de overheid zelf aangemaand om niet in te grijpen en onlusten te vermijden, stelt de boze ex-agent. De politie is bang, niet alleen voor het geweld van de jongerenbendes maar ook voor mogelijke klachten wegens ‘racisme’ of ‘onaangepast geweld’. Of het ooit nog goed komt? De man is er niet gerust in: “Men zal oogsten wat men gezaaid heeft. Ik vrees dat het te laat is en ik ben blij dat ik het niet meer moet meemaken als politieman.”

• Trefwoorden:
  
  drugs, drugs, Antwerpen, Gent