Eigenaardig toch hoe sommige journalisten er in slagen de wereld op zijn kop te zetten. Gisteren mocht Mark Van de Looverbosch (VRT) op de radio uitleggen hoe een prachtig systeem die alarmbelprocedure wel is: “Het belet dat de meerderheid (de Vlamingen dus) met brute kracht (?) haar wil zou opleggen aan de minderheid (de Franstaligen). Door aan de alarmbel te trekken hebben de Franstaligen de Vlamingen schaakmat gezet en hun dictaat de pas afgesneden.”

Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. Niet de Vlamingen werden gisteren schaakmat gezet, maar de democratie. Wij hebben vroeger op school altijd geleerd dat democratie betekent dat het volk, en dus de meerderheid, beslist. Maar in België kan dat niet meer. Hier kan de minderheid tot het einde der dagen alle noodzakelijke hervormingen blokkeren met belangenconflicten en alarmbellen. Die absolute waanzin – we kunnen het niet genoeg herhalen – hebben we te danken aan de ‘grote staatsmannen’ van CVP, SP en PVV.

Wat is er zo prachtig aan die Belgische beschermingsmechanismen? Het doet denken aan het apartheidsregime in Zuid-Afrika. Als ze daar belangenconflicten en alarmbellen hadden uitgevonden, waren de blanken er nog altijd aan de macht en niet de zwarte meerderheid. Die vergelijking met het apartheidsregime is nog niet zo dwaas, want ook hier – in België en de Vlaamse rand rond Brussel – gaat het over de bescherming van de Franstalige voorrechten. Waar zitten die dappere linkse journalisten nu, die eertijds luid ‘one man, one vote’ schreeuwden? In België is een Waalse stem duidelijk meer waard dan een Vlaamse en kunnen de Franstaligen hun wil steeds weer opnieuw opleggen aan de meerderheid. Democratie? Laat ons niet lachen!

Luc Van der Kelen (Het Laatste Nieuws) schrijft dat de Vlamingen gisteren meer dan één nederlaag leden: “De Franstalige ministers hebben de Vlaamse ook door het zand doen kruipen over de functie van de monarchie.” Ook over de herziening van de Grondwet was er immers geen akkoord. De Vlaamse partijen pleiten al lang voor een beperkte – protocollaire – functie voor de koning. Maar ook dat botste op het ‘njet’ van de Franstaligen, die zich herinneren hoe Albert zich ook nu weer in het politieke gewoel mengde en zich aan hun kant schaarde in de crisis. “Touche pas à mon roi, was de boodschap van Reynders en co. De Vlamingen moesten het slikken. Zonder pardon.” Leuk landje, toch?

“De grenzen van de absurditeit zijn bereikt”, merkt Paul Geudens (Gazet van Antwerpen, 30.04.10) verontwaardigd en terecht op. “Een minderheid kan hier álles blokkeren, zelfs een debat. (…) België blijft op politiek gebied het Absurdistan van de Westerse wereld.” Ook Eric Donckier (Het Belang van Limburg, 30.04.10) ergert zich aan de “dictatuur van de minderheid” en waarschuwt ervoor dat de Franstaligen met vuur spelen en zelf het voortbestaan van België op de helling zetten. “We weten niet of België nog een toekomst heeft. Regeren is vooruitzien. Daarom zou het goed zijn mochten alle Vlaamse partijen én de Vlaamse regering nu al onze Vlaamse onafhankelijkheid voorbereiden. Is het uiteindelijk niet nodig, ook goed. Is het wel nodig, dan kan de scheiding op een ordentelijke manier gebeuren. Dat is in het belang van alle Vlamingen.” Kijk, dat is wat wij al maanden en jaren zeggen.

• Trefwoorden:
  
  grondwet, Antwerpen, Zuid-Afrika, PVV