Zoals bekend, stuurt ‘preformateur’ Elio Di Rupo (PS) aan op een regering zonder tweederdemeerderheid, zodat een staatshervorming vanuit de oppositie gesteund moet worden. Die piste werd na de verkiezingen van 2007 ook bewandeld, toen de institutionele onderhandelingen buiten de regering gevoerd werden, met het gekende resultaat tot gevolg: complete stilstand.

Bovendien stelt er zich nog een bijkomend probleem: Di Rupo ziet de groene partijen graag in de oppositie – vanwaar ze hun medewerking zouden verlenen aan een staatshervorming – maar cdH-voorzitster Milquet stelde opnieuw haar veto. Voor haar is een regering zonder Ecolo uitgesloten. “Het optimisme, zoals in de eerste dagen na de verkiezingsoverwinning van De Wever en Di Rupo, ebt stilaan weg”, aldus redacteur Wim Van De Velden in De Tijd. “Mislukken mag dan al geen optie zijn, blijven aanmodderen – zoals Leterme al te lang heeft gedaan – is al evenmin een optie.”

Een andere aanleiding tot pessimisme is de strategie van de N-VA en haar voorzitter Bart De Wever. “De man voor wie één Vlaming op drie heeft gestemd, komt aanzetten bij de militanten met 1) kandidaat-premier Di Rupo en 2) Kamervoorzitter André Flahaut”, aldus Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws. “Twee PS’ers tegen wie De Wever jaren storm heeft gelopen.” Eerder deze week herinnerde Kamerfractieleider Gerolf Annemans de N-VA-voorzitter aan zijn vroegere uitspraken. Zo schreef De Wever in het N-VA-magazine van maart 2007 onder de titel ‘De kiezer is gewaarschuwd’ het volgende: “In een democratie die naam waardig, had Flahaut al lang zijn boeltje mogen pakken. Maar niet zo in het België van Di Rupo en de PS.” Wat staat er ons nog te wachten?

• Trefwoorden:
  
  Elio Di Rupo, Gerolf Annemans, Yves Leterme, Joëlle Milquet