Niet alleen de regeringsonderhandelaars maar ook de politieke waarnemers zwalpen dezer dagen tussen complete wanhoop en plots optimisme. Waar het eerder deze week nog klonk dat er niets veranderd was sinds 13 juni en de Franstaligen het signaal van de verkiezingen nog altijd niet begrepen hadden, lezen we opeens hoopvolle berichten en lofbetuigingen aan het adres van Elio Di Rupo. Aan de basis liggen enkele verklaringen waaruit zou moeten blijken dat Di Rupo zich zou bekeerd hebben tot het confederalisme.

Het is niet de eerste keer dat Di Rupo zegt dat hij “een ouverture” ziet, een opening. “Ook de Franstaligen zijn nu bereid om via een staatshervorming het zwaartepunt bij de deelstaten te leggen”, verklaarde Di Rupo op een persconferentie. De verklaring komt er net voor de onderhandelaars een weekje vakantie nemen - na anderhalve maand praten waarin de beloofde staatshervorming geen centimeter dichterbij kwam – en moet de N-VA en CD&V-rangen sussen.

Di Rupo beseft dat hij water en vuur moet verzoenen. De Vlaamse kiezer heeft voor verandering gekozen en de Waalse kiezers willen vooral dat alles blijft zoals het was. Met zijn verklaringen lijkt Di Rupo niet alleen de Vlamingen te sussen, maar ook de Walen gerust te stellen. “Ik ben van oordeel dat ons land een toegevoegde waarde moet blijven voor de hele bevolking.” Wat die toegevoegde waarde voor Vlaanderen dan wel zou zijn, dat vertelt Di Rupo er helaas niet bij.

“Ik blijf pleiten voor het behoud van de interpersoonlijke solidariteit”, aldus Di Rupo. Dat zal wel. Die fameuze ‘interpersoonlijke solidariteit’ – de beruchte miljardentranfers van Vlaanderen naar Wallonië – is voor de Franstaligen de énige toegevoegde waarde die België nog heeft. Journalist Michiel Galle (Het Laatste Nieuws, 31.07.10) merkt dan ook terecht op dat de splitsing van de sociale zekerheid “nog niet voor morgen” zal zijn.

Inderdaad, de hoera-berichten in de Vlaamse pers zijn absoluut voorbarig. Dat de Franstaligen bereid zijn om te praten, dat horen we eigenlijk al vanaf 2007. Maar of ze ook bereid zijn tot toegevingen, is nog een andere zaak. Dat hebben we nog altijd niet gehoord. Wij moeten het nog zien. Als er geraakt wordt aan de financiële transfers en de sociale zekerheid, hoeft België voor de Franstaligen niet meer Dan zullen zij het zijn die België opblazen. En dus moeten de Vlamingen niet hopen op veel meer dan wat schrale borrelnootjes. Maar misschien is dat voor N-VA en CD&V al genoeg.

• Trefwoorden:
  
  Elio Di Rupo, confederalisme, sociale zekerheid, sociale zekerheid, transfers, transfers