Midden dit jaar zaten 4.482 gedetineerden met een niet-Belgische nationaliteit in onze gevangenissen. Dat kost – gerekend aan een gemiddelde kostprijs van 126 euro per dag – de schatkist zo’n 200 miljoen euro per jaar.

Op de justitietop van maart 2004, ondertussen meer dan zes jaar geleden, kondigde de regering-Verhofstadt aan dat niet-Belgische gedetineerden voortaan konden verplicht worden hun gevangenisstraf in hun thuisland uit te zitten. Dat zou niet alleen een fikse besparing opleveren, maar meteen ook een oplossing bieden voor de overbevolking in de gevangenissen. Terecht werd er bovendien vanuit gegaan dat het vooruitzicht om de gevangenisstraf in eigen land te moeten uitzitten een afschrikkend effect zou hebben op buitenlandse criminelen.

Verhofstadt kondigde bij die gelegenheid met veel bombarie aan dat 800 tot 1.000 gedetineerden voor dergelijke repatriëring in aanmerking zouden komen. Dat was echter buiten toenmalig justitieminister Onkelinx (PS) gerekend, die de overbrenging van criminele vreemdelingen naar hun land van herkomst gewoon saboteerde.

De voorbije jaren werden dan wel akkoorden afgesloten met landen als Marokko, Congo en recent ook nog Albanië, maar ook die blijven dode letter. Zo heeft Marokko het akkoord dat in 2007 werd afgesloten nog steeds niet geratificeerd. Hetzelfde geldt voor Congo. Maatregelen om betrokken landen tot enige welwillendheid aan te zetten, zoals het herbekijken van de ontwikkelingshulp, bleven uit.

De gevolgen zijn er naar: tot op heden hebben betrokken landen nog steeds geen enkele in ons land veroordeelde onderdanen opgenomen. In totaal werden er sinds 2005 welgeteld 51 gedetineerden vrijwillig overgebracht naar hunland van herkomst. In de helft van de gevallen gaat het om Nederlanders. Wat de gedwongen repatriëringen betreft, staat de teller op 26, opnieuw hoofdzakelijk Nederlanders.

• Trefwoorden:
  
  justitie, justitie, Laurette Onkelinx, Guy Verhofstadt, Nederland, Marokko