Deze week stelde Verhofstadt zijn zoveelste 'sluitende' begroting voor, die - zo luidde ook het oordeel van verschillende kranten - niets meer was dan een verkiezingsbegroting: "Op papier klopt de rekening. Meer moet dat tot aan de federale verkiezingen niet zijn." (De Tijd, 18.10.2006)

In de Kamer maakte Vlaams Belang-fractievoorzitter Gerolf Annemans brandhout van het paarse 'werkstuk' en schetste hij hoe Verhofstadt is verworden tot "een charlatan, een marchandeur in ontmantelde principes en in het beste geval een vaardige verbale hypnotiseur, maar géén staatsman."

Opmerkelijk was ook Verhofstadts scherpe uitval naar de oppositie, waarbij hij leek te vergeten dat niet de oppositie de voorbije acht jaar aan het bewind is geweest. Annemans stelde het als volgt: "Bewindslieden kunnen niet acht jaar lang, en aan het eind van die acht jaar, voor hun mislukkingen en hun puinhopen diegenen verantwoordelijk stellen die niks anders op hun geweten hebben dan dat ze acht jaar lang de scheefgang van dit land hebben aangeklaagd. (…) Er zit iets totalitairs in het denken van een machthebber die de oppositie beschuldigt van de problemen waarvoor hijzelf verantwoordelijk is of die hij zelf heeft gecreëerd en nadien in de hand gewerkt."

Klik hier voor de volledige tussenkomst van Gerolf Annemans tijdens het Kamerdebat.

Het prutswerk van de regering oogstte ook heel wat kritiek in kringen van universiteitsprofessoren. Eén onder hen, de VLD'er Paul De Grauwe (KULeuven), nam in De Tijd (17.10.2006) de verborgen tekorten in de begroting op de korrel. Daarmee doelt hij ondermeer op de uitverkoop van overheidsgebouwen, aangezien de kosten later toch voor de overheid zijn:

"Veronderstel: een huisvader zit met een hoop onbetaalde rekeningen en beslist zijn huis te verkopen om die rekeningen te betalen. Nadat het huis verkocht is, vraagt hij de koper in het huis te mogen blijven wonen. De koper gaat akkoord op voorwaarde dat de huisvader 33% van de waarde van het huis jaarlijks als huur betaalt. Ze sluiten een deal. Te gek om waar te zijn? Nee, dat is wat de Belgische staat onlangs heeft gedaan met een van zijn gebouwen."

Gaat de VLD-top na Coveliers en Dedecker, nu ook De Grauwe aan de deur zetten?

Zo'n vaart zal het wellicht niet lopen, want Paul De Grauwe is immers geen mandataris meer. En voor haar 'gewone' leden heeft de VLD-top slechts minachting. Dat bleek nog uit de woorden die VLD-woordvoerder Tom Ongena over had voor Boudewijn Bouckaert, rechtsgeleerde en voorzitter van de Vlaamsgezinde rechts-liberale denktank "Nova Civitas": "We geven die man niet meer aandacht dan nodig. Bouckaert is gewoon lid, en heeft zelfs nooit een mandaat gehad. Zo zijn er nog 70.000 bij de VLD. Het is niet omdat hij meeloopt met Dedecker dat we hem belangrijk moeten vinden. Als hij uit de partij wil stappen, kan hij gewoon zijn lidkaart terugsturen."

De boodschap van de verwaande VLD-top is duidelijk: de partij heeft leden teveel.

Deze week ging Patrick Janssens op audiëntie bij de koning "om de verkiezingsresultaten te bespreken." In Het Laatste Nieuws stelde Luc Van der Kelen het als volgt: "De gemeenschappelijke strijd van Patrick en Albert is uiteraard die tegen het Vlaams Belang. Het feit dat de koning de burgemeester uitnodigt, een week na de verkiezingen, toont aan hoe hoog het Belang het hof zit."

Het is reeds langer duidelijk dat 'progressief' Vlaanderen en het reactionaire Belgische establishment elkaar gevonden hebben in een monsterverbond tegen Vlaanderen en de Vlaamse onafhankelijkheidspartij. Voor zover dat nog nodig was, werd hiermee nog maar eens aangetoond dat de werkelijke reden voor de hetze tegen het Vlaams Belang dient gezocht te worden in zijn streven naar Vlaamse onafhankelijkheid.

Dat laatste is ook de Nederlandse columnist Dirk-Jan van Baar niet ontgaan. In HP/De Tijd (13.10.2006) stelde hij het onlangs als volgt:

"Dewinter is vanwege racisme taboe verklaard, maar zijn echte ondeugd is zijn separatisme, dat hem tot staatsvijand maakt. Dat verklaart waarom het cordon sanitaire tot nu toe standhoudt, hoewel het tot verkrampte toestanden leidt in het publieke debat, het numerieke overwicht van de Vlamingen tegenover de Walen uitwist, Dewinter in de kaart speelt en Vlaanderen tot gijzelaar maakt van de Franstalige socialisten en een niet-representatieve linksige elite. Een giftige mix."

Deze week vond de eerste rechtszitting plaats van de Raad van State inzake de procedure tot ontneming van de federale partijfinanciering van het Vlaams Belang, waarbij nu reeds tal van vragen kunnen gesteld worden.

Hoe kunnen Franstalige rechters, allen benoemd door partijen die de klacht hebben ingediend, onpartijdig oordelen over een Vlaams-nationale partij? Hoe kunnen we een eerlijk proces krijgen, wanneer de Franstalige rechters onze teksten niet kunnen lezen en onze pleidooien niet verstaan? Of een griffier onze opmerkingen niet kan noteren omdat hij onvoldoende Nederlands kent? Hoe kan men nog spreken van de rechten van de verdediging wanneer we het advies niet mogen horen of lezen en er nog minder mogen op antwoorden? Hoe kunnen we rechters wraken als we, zoals in de fameuze beklaagde in "Het Proces" van Kafka, onze rechters niet mogen kennen?

Kortom, deze week speelde zich de eerste episode af van een proces dat nu reeds een farce is geworden.

Klik hier voor meer info.

Iedereen herinnert zich nog hoe Frankrijk eind vorig jaar werd opgeschrikt door zware rellen met allochtone jongeren in de Parijse voorsteden. Rellen overigens, die al snel uitdeinden naar verschillende andere Franse steden.

Bijna een jaar later trekken de Franse politievakbonden aan de alarmbel en waarschuwen ze voor een nieuwe 'hete herfst'.

Het zijn overigens niet alleen de politievakbonden, die - beschikkend over tal van aanwijzingen en voortekenen - waarschuwen voor een herhaling van wat zich vorige winter afspeelde. Onlangs belandde immers per ongeluk een geheim rapport in de pers van Jean-François Cordet, de prefect van Seine-Saint-Denis (het departement waar vorig jaar de onlusten begonnen). Cordet wijst erop dat de onveiligheid in de buurt van de scholen de spuigaten uitloopt en dat het gemeenschapsleven in het departement in toenemende mate wordt gecontroleerd door 'les barbus', de bebaarde islamisten.

Ook Michel Thooris, woordvoerder van de christelijke politievakbond, stelt dat de sharia in meer en meer wijken terrein wint. Onomwonden stelt hij dat er sprake is van een - vanuit het islamisme aangezwengelde - oorlog tegen de Franse staat: "In de voorsteden lopen hoe langer hoe meer jongeren rond die van geen sociale investeringen meer willen weten. In het heersende klimaat van straffeloosheid lijken ze besloten te hebben om de staat te destabiliseren door alle vermeende of echte vertegenwoordigers ervan het leven onmogelijk te maken: de posterijen, de steeds vaker door de politie beschermde ambulancedienst, de brandweer, SOS Médecins, de politie zelf en ga maar door."

Het zijn woorden en waarschuwingen, komend uit onverdachte hoek, die met het oog op de (nabije) toekomst niet bepaald vrolijk stemmen.

(Bron: De Morgen, 17.10.2006)

Het hoeft geen betoog dat, ondanks de officiële immigratiestop die begin jaren zeventig in de meeste West-Europese landen werd afgekondigd, het aantal allochtonen onverminderd is blijven stijgen. Een van de oorzaken hiervan was het systeem van de zogenaamde gezinshereniging -en gezinsvorming, dat stilaan is uitgegroeid tot zowat hét instrument om de immigratiestop te omzeilen.

Om de instroom een halt toe te roepen, maakte de Nederlandse regering (naar Deens voorbeeld) werk van een strakkere regeling. Allochtonen die een bruid, bruidegom of een gezinslid willen laten overkomen uit het buitenland, moeten minstens 21 jaar zijn en minimaal 120% van het minimumloon verdienen. Bovendien moeten niet-westerse vreemdelingen die naar Nederland willen komen, eerst een inburgeringsexamen in hun vaderland afleggen. Dat examen is niet vrijblijvend, want enkel zij die een voldoende krijgen, krijgen zij een machtiging tot voorlopig verblijf.

Dat de Nederlandse regeringsmaatregelen het beoogde effect niet gemist hebben, blijkt alvast uit de cijfers. Tussen maart en eind september dit jaar kwamen nog slechts 1.384 niet-westerse vreemdelingen via huwelijk of gezinshereniging naar Nederland. Dat is een daling van bijna 90% (!) ten opzichte van vorig jaar, toen de regels reeds gedeeltelijk waren verscherpt.

Ter herinnering: in 2002, 2003 en 2004 bedroeg hun aantal nog circa 42.000 per jaar.

Nog in Nederland heeft minister voor Vreemdelingenzaken Rita Verdonk aangekondigd dat sportclubs die alleen maar allochtone leden hebben hun subsidies dreigen te verliezen, omdat ze de integratie eerder tegenwerken dan helpen.

In de toekomst zullen enkel sportclubs die meewerken aan integratie, in aanmerking komen voor subsidie. Dat het Verdonk menens is, mag wel blijken uit volgende uitspraak: "En als er geen autochtoon team in de buurt is, fietsen de voetballertjes maar wat verder."

(Bron: Het Parool, 18.10.2006)

Op 20 oktober 1996 trokken zo'n 300.000 manifestanten door de straten van Brussel in de zogenaamde 'Witte Mars.' Tien jaar later blijkt deze spontane en massale uiting van ongenoegen over het algemeen beschouwd echter een maat voor niets te zijn geweest. Lees meer in onze rubriek 'Dag op dag'.