In 2001 won V.S. Naipaul, een Brit van Indische origine, de Nobelprijs voor Literatuur. En het dient gezegd: zijn romans, novellen en reisverhalen zijn parels van vertelkunst. Naipaul is echter niet alleen een groot schrijver: hij durft ook moedig ingaan tegen de dictatuur van het politiek-correcte denken.

Zo zorgde hij twee jaar geleden reeds voor opschudding in politiek-correcte kringen toen hij verklaarde dat immigranten zich volledig dienen te assimileren in hun gastland. Letterlijk stelde hij het als volgt: “Hoe noemen jullie dat? Multi-culti? (…) Het is allemaal absurd, weet je? Ik ben van mening dat als iemand zijn hebben en houwen bij elkaar pakt en naar een ander land verhuist, hij het een heel eind tegemoet moet komen. Hij mag niet zeggen: ‘Ik wil het land Ik wil jullie wetten en bescherming, maar ik wil wel op mijn eigen manier blijven leven.’ Dat is fout.” (De Morgen, 06.09.2004)

Uit een gesprek met De Standaard (10.11.2006) blijkt dat hij ondertussen nog niet van mening is veranderd. Zo noemt hij het multiculturalisme “een heel slecht idee, een heel erg linkse idee”. En verder: “Multiculturalisme moedigt mensen aan om te blijven zoals ze waren.”

Deze week werd bevestigd dat vanaf volgend jaar 7 moskeeën effectief zullen worden erkend. Om deze erkenning – en de daarmee gepaard gaande subsidiëring – aan de Vlaamse bevolking verkocht te krijgen, stelde Vlaams minister Marino Keulen (VLD) in de pers dat er zal op toegezien worden dat in die moskeeën geen zaken gezegd of gedaan worden die indruisen tegen onze grondrechten en dat het Nederlands gebruikt wordt. Het betreft hier echter niets meer dan loze woorden, want het enige wat de moskeeën moeten doen, is immers een schriftelijke verklaring terzake afleveren en daar houdt het dan ook bij op. Er is geen enkele mogelijkheid tot controle voorzien en bovendien liet Keulen reeds weten geen plannen te hebben een dergelijke controle te organiseren. Kortom, als in de erkende moskeeën haat wordt gepredikt of als de imam geen Nederlands kent, zal niemand dat weten, tenzij dat bij toeval wordt ontdekt.

Het enige resultaat van de subsidiëring van moskeeën, zo herhaalde Vlaams Belang-fractievoorzitter Filip Dewinter in het Vlaams Parlement, zal de (verdere) ontwikkeling zijn van een islamzuil die de integratie van niet-Europese allochtonen zal verhinderen. Het is niet de taak van de Vlaamse overheid om een niet-Europese godsdienst - waarvan de waarden niet zelden haaks staan op die van het westen - te financieren. De enige taak van de overheid is erop toe te zien dat iedere godsdienst zich beweegt in het kader van de rechtsstaat.

Deze week moest Sfia Bouafra, PS-senator en gemeenteraadslid in Schaarbeek, voor de zogenaamde ‘waakzaamheidscommissie’ van de PS verschijnen. Ze had namelijk publiekelijk verklaard wat velen binnenkamers denken: voor de jongste gemeenteraadsverkiezingen werd de PS-lijst meer samengesteld in functie van de potentiële etnische achterban, dan in functie van de socialistische overtuiging van de kandidaten.

In La Libre Belgique (08.11.2006) stelde Bouafra het als volgt: “Omwille van electorale redenen heeft de Parti Socialiste haar waarden opgegeven.”

Voor de volledigheid nog dit: in Schaarbeek zijn 10 van de 13 verkozenen van allochtone origine.

Ondertussen is op ‘tvbrussel’ een nieuwe zondagavondrubriek over de Marokkaanse gemeenschap in Brussel opgestart. Het programma luistert naar de naam ‘Arabesk’ en wordt uitgezonden in het Arabisch. Niet gepanikeerd: er is ook een vertaling voorzien. Bovendien krijgt de Marokkaanse gemeenschap geenszins een voorkeursbehandeling, want in de nabije toekomst zal ook zendtijd aan ‘andere gemeenschappen’ in Brussel gegeven worden.

In een interview in Le Soir (02.11.2006) stelde de Brusselse christen-democratische minister Cerexhe (cdH) dat België afstevent op een echtscheiding met onderlinge toestemming, waarbij de ouders vechten over het hoederecht van het gemeenschappelijke kind Brussel. Met het oog op de communautaire onderhandelingen van 2007 dient de gezamenlijke Franstalige strategie er volgens hem in te bestaan het Brussels gewest – in afwachting van de scheiding – zo groot mogelijk te maken. Voor alle duidelijkheid: de Brusselse excellentie doelt hier op een uitbreiding die zich niet beperkt tot de inlijving van de faciliteitengemeenten.

Het interview met de cdH-minister heeft in ieder geval duidelijk gemaakt dat er geen gematigde Franstalige partijen bestaan: cdH is op communautair vlak even rabiaat als de PS en het door het FDF gestuurde MR.

Daarnaast blijkt ook dat de Franstalige partijen zich terdege voorbereiden op de komende onderhandelingen en daarbij een gezamenlijke strategie uitstippelen. Aan Vlaamse kant daarentegen is er van enig overleg geen sprake, laat staan van een gemeenschappelijke strategie.

Voorbije woensdag boog de Europese Commissie zich over het ‘voortgangsrapport’ over het mogelijke EU-lidmaatschap van Turkije, waaruit blijkt dat het land manifest niet voldoet aan de gestelde voorwaarden. Zoals we vorige week reeds meldden, tiert de corruptie er nog welig, zijn er onvoldoende garanties voor de vrijheid van meningsuiting en de godsdienstvrijheid en worden minderheden en vrouwen nog steeds gediscrimineerd. Bovendien is er nog steeds de ‘kwestie Cyprus’: tegen alle afspraken in blijft Turkije weigeren om Cypriotische schepen en vliegtuigen toe te laten.

Ondanks het feit dat steeds beweerd werd dat de onderhandelingen op elk moment konden stilgelegd worden indien Turkije manifest niet voldeed aan de gestelde voorwaarden, weigerde de Commissie het advies te geven om de onderhandelingen stil te leggen. De Commissie ontloopt hiermee haar verantwoordelijkheid, waarmee een beslissing nog maar eens werd uitgesteld tot half december. Tot dan heeft Turkije de tijd om tot een ‘aanvaardbare regeling’ te komen in de kwestie Cyprus. Het is echter zeer de vraag of de Europese Raad dan wel de knoop zal doorhakken.

De Turken van hun kant toonden zich alvast weinig onder de indruk van mogelijke ‘sancties’. In een eerste reactie liet de Turkse premier Erdogan reeds weten dat een opschorting en totale ontregeling van de onderhandelingen niet mogelijk is.

Naar de redenen van de Turkse arrogantie hoeft niet ver gezocht te worden. Zo wijst De Standaard (10.11.2006) er terecht op dat de stoere Europese verklaringen tegen Turkije zijn verstomd en dat de kans dat de EU-onderhandelingen met Turkije zullen stilvallen, zo goed als nihil is. De enige die eind vorige maand vaag met een ‘stop’ van de onderhandelingen dreigde, met name Commissievoorzitter José Manuel Barroso, is ondertussen immers op zijn woorden teruggekomen.

Niet zonder reden stelt de krant dat het opmerkelijk en betekenisvol is dat de christen-democratische en conservatieve Europese Volkspartij (waar ook CD&V/N-VA deel van uitmaakt) zich momenteel koest houdt: “Fractieleider Hans-Gert Poettering, die al meerdere keren voor het stoppen van de onderhandelingen pleitte, zwijgt. Dat is blijkbaar dinsdagavond overeengekomen.”

De Standaard-redacteur Bernard Bulcke slaat aan het einde van zijn nieuwsanalyse in ieder geval nagels met koppen: “De EU-lidstaten zijn, net als de Commissie, niet zozeer meer verdeeld over al of niet stoppen, maar wel over de manier waarop ze het nog kunnen verkopen dat Turkije mag doorgaan met het niet erkennen van een EU-lid.”

Deze week richtte nationaal Vlaams Belang-voorzitter Frank Vanhecke een open brief aan Boudewijn Bouckaert, de voorzitter van het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen (OVV). Hierin vraagt Vanhecke dat het OVV haar ongenoegen bekend zou maken over het verloop van het politieke proces tegen het Vlaams Belang:

“Dit proces gaat over veel meer dan de juridische strijd voor het behouden van de partijdotatie. Het gaat over de principiële verdediging van de vrije meningsuiting, de rechtsstaat en de democratie. Het is bovendien principieel onaanvaardbaar dat de Vlaams-nationale partij terechtstaat voor een college dat voor de helft is samengesteld uit Franstalige regimerechters. Dat Vlaamse politici zich anno 2006 moeten verantwoorden voor Franstalige rechters in een procedure die gedeeltelijk in het Frans verloopt, is bijzonder stuitend en zet de verworvenheden van de Vlaamse Beweging op de helling.”

Klik hier voor de volledige inhoud van de ‘open brief’.

Op 10 november 1444 vond bij Varna (Bulgarije) tot een veldslag plaats tussen het Ottomaanse leger en de troepen van de christelijke alliantie, die ver in de minderheid waren. De Turken wonnen het pleit, waarmee meteen de weg open lag voor hun verdere expansie in Zuid-Oost-Europa. Lees meer in onze rubriek Dag op dag.