Het bericht dat koning Albert 50 miljoen euro (!) zou geboden hebben voor een riante villa in Toscane, zorgde voor heel wat deining. Pas na enkele dagen kwam een formele ontkenning uit het paleis, maar de eigenaar blijft bij zijn verhaal. En dat komt wel erg ongelegen, zeker nadat de koning in zijn 21 juli-toespraak had opgeroepen tot meer solidariteit met de kansarmen in ons land. De vraag blijft intussen: Is Albert al op zoek naar een nieuw stulpje voor het geval België straks uit elkaar spat?

Vorig weekend zorgde Bart De Wever voor wat commotie in Franstalig België met de uitspraak dat er geen Franstalige minderheid is in Vlaanderen. En de Franstalige inwoners van de Vlaamse rand rond Brussel dan? “Dat zijn migranten en die moeten zich – net als Turken en Marokkanen maar eens aanpassen”. Zo is dat. De N-VA-voorzitter ligt hier wel eens onder vuur, maar als het goed is, zeggen we het ook.

Net nu raakt bekend dat steeds meer Vlamingen over de taalgrens gaan wonen. Op zoek naar rust, groen én vooral goedkope bouwgrond en een betaalbare woning. Exacte en betrouwbare cijfers ontbreken. Maar tot veel communautaire heibel lijkt die Vlaamse aanwezigheid in Wallonië niet te leiden. Al zal het aanpassingsvermogen van de Vlamingen daar wel voor veel tussen zitten. Of zoals een Vlaamse inwijkeling het zegt in de krant: “De verstandhouding is hier heel goed, maar wij spreken ook allemaal Frans…” Daarmee is alles gezegd.

Ook Eric Donckier buigt zich in Het Belang van Limburg over de Vlaamse ‘immigratiegolf’ in Wallonië. Dat moet wel aanleiding geven tot serieuze integratieproblemen, suggereert de journalist. Vlamingen die eigen scholen eisen, er op aandringen in hun eigen taal geholpen te worden door de gemeente, of die de aanhechting van de bewuste gemeentes eisen bij Vlaanderen. Maar neen hoor, niks van dat alles. “Al die Vlamingen in Wallonië eisen niets, ze weten dat ze daar te gast zijn en zich moeten aanpassen en dat zij Frans moeten (leren) spreken. Ze weten dat ze geen recht hebben op faciliteiten.”

Een attente krantenlezer merkt op dat de kranten zich behoorlijk vergalopperen met hun cijfers en berichten over de Vlaamse emigratie. Van een massale vlucht naar Wallonië is bij nader inzien geen sprake. Maar voor het overige blijft de conclusie van Eric Donckier staan als een paal boven water. Of het nu gaat over een miljoen Vlaamse inwijkelingen in Wallonië of slechts een paar duizend, dat verandert niks aan de vaststelling dat Vlamingen zich in hun nieuwe thuishaven zonder moeite en zonder morren aanpassen.

Wat een contrast met de Franstalige inwijkelingen in Vlaanderen. Nochtans heeft niemand die Franstaligen verplicht in Vlaams-Brabant te komen wonen, merkt Eric Donckier scherp op. En dus moeten zij zich aanpassen. “Daarom moeten we komaf maken met alle faciliteiten”, “maar die faciliteiten voor de Franstaligen zitten verankerd in de grondwet. En dat hebben wij (lees: de traditionele partijen) toegestaan.” Eigens schuld, dikke bult.

Niet alleen de aantrekkelijke prijzen op de woningmarkt lokken Vlamingen naar Wallonië. Zo meldde de burgemeester van Rochefort deze week dat een zevenhonderdtal werkloze Vlamingen zijn neergestreken op Waalse campings om te ontsnappen aan de strenge controles van de VDAB. Als ze in Wallonië wonen, vallen ze immers onder het regime van de FOREM. En die knijpen wel vaker een oogje toe dan hun Vlaamse collega’s… Benieuwd hoe de Walen dat poortje van de federale ‘solidariteit’ gaan sluiten, want dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.

Voor alle duidelijkheid: neen, we gaan het niet hebben over echt- of vechtscheidingen, maar over de Belgische boedelscheiding. Frans De Smet gruwelt in Het Nieuwsblad (02.08.08) bij die gedachte en waarschuwt: “Als de communautaire bom springt, zal Vlaanderen in de brokken delen. (…) De toogstrategen (?) die aansturen op de communautaire clash, moeten goed weten dat een scheiding altijd neerkomt op een verarming voor beide partners.” Onzin. De fluwelen scheiding van Tsjechië en Slowakije bewijst net het tegendeel. Ze zijn er allebei beter van geworden. De Smet liegt, en hij weet het…

In Rusland overleed de bekende schrijver en voormalige dissident Aleksander Solzjenitsyn. Met ‘De Goelag archipel’ verwierf hij internationale roem én een Nobelprijs. Het boek was een striemende aanklacht tegen de concentratiekampen in de Sovjetunie, waar volgens schattingen zo’n 60 miljoen mensen verbleven en honderdduizenden zijn omgekomen door geweld, honger, kou en ontbering. Solzjenitsyn werd door de machthebbers in het Kremlin gebrandmerkt als een CIA-agent en verbannen. In het vrije westen haalde hij de droom onderuit van linkse schrijvers en intellectuelen (Jean-Paul Sartre en co.) die – tegen beter weten in – nog altijd geloofden in een ‘communisme met een menselijk gelaat’…

“Hier (in Amerika) moet een immigrant werken voor zijn of haar onderhoud, en verdient hij of zij daarmee de waardigheid die iedereen die voor zichzelf kan zorgen verdient. Daar (in Europa) dromen we van de multiculturele samenleving en is besloten dat – voornamelijk – moslimmigranten behandeld dienen te worden alsof het kinderen zijn, die tegen zichzelf en de omgeving beschermd dienen te worden.”

“Daarom wordt criminaliteit onder moslimmigranten in de Europese landen met de mantel der liefde toegedekt. En daarom wordt iedereen die het waagt om kritiek te leveren op de islam direct voor islamofoob uitgemaakt, waarmee we in Europa het hele debat direct het zwijgen opleggen. Terwijl juist het debat zorgt voor vooruitgang.”

Ayaan Hirsi Ali in een interview met CNN.

De recente voorstellen voor een fusie van Vlaanderen en Nederland werden in Vlaanderen en bij onze noorderburen weggelachen. Maar kijk, onze Waalse vrienden denken ook al hard na over wat er na België komt. Volgens een recente peiling is één op twee Walen voorstander van aanhechting bij Frankrijk. Voorzitter Bruno Valkeniers geeft commentaar. Klik hier voor zijn column.