Deze week hielden parlementsleden en militanten van het Vlaams Belang een symbolische wake aan het Brusselse WTC-gebouw ter nagedachtenis van de terreuraanslagen die zeven jaar geleden in New York plaatsvonden. De symbolische actie, waarbij de demonstranten individueel een roos neerlegden aan het WTC-gebouw, verliep waardig en zonder noemenswaardige incidenten.

Klik hier voor de persmededeling en een kort beeldverslag.

Donderdagavond bekogelden ‘hangjongeren’ in de Anderlechtse wijk Kuregem drie lijnbussen met losliggende straatstenen. Deze keer volgde geen uitleg over kansarmoede, discriminatie, sociale achterstelling, enz… Neen, het was allemaal eenvoudiger. Aanleiding voor deze zoveelste aanslag op het openbaar vervoer was volgens de woordvoerster van De Lijn de herdenking van de Vlaams Belang-actie ter nagedachtenis van de slachtoffers van ‘9/11’, die enkele uren eerder was doorgegaan. Origineel gevonden, dat wel.

Gejuich alom toen de Franstaligen ingingen op het voorstel van Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V) tot een ‘open dialoog’. Er was nochtans weinig reden tot juichen, want er zijn absoluut geen afspraken – laat staan ‘spijkerharde garanties’ – over de inhoud en de timing, en die waren door de Vlaamse regering ook niet (meer) gevraagd. Meer nog, de Vlaamse regering aanvaardt zelfs dat er voor de regionale verkiezingen van volgend jaar geen staatshervorming gestemd zal zijn.

In feite hebben de Franstaligen de voorbije week datgene gekregen waar ze sinds 11 juni 2007 hebben op aangestuurd en wat ‘koninklijk bemiddelaar’ Herman Van Rompuy (CD&V) vorig jaar reeds probeerde door te drukken. De staatshervorming wordt definitief buiten de regering gebracht en geëvacueerd naar een of andere conventie, waar men vrijblijvend en (voor de Franstaligen) liefst zo lang mogelijk zal blijven ‘praten’. En de zaak dus nog verder op de lange baan zal schuiven.

Hoe ernstig de Franstaligen het menen met deze ‘historische dialoog’ werd duidelijk toen bleek dat ze overwogen om nagenoeg enkel tweede- en derderangspolitici naar de onderhandelingstafel te sturen. Toen minister-president Peeters opmerkte dat dit de geloofwaardigheid van de gesprekken niet echt ten goede kwam – iets wat iederéén kon zien – kwam het tot een fikse woordenwisseling. In de Vlaamse regering welteverstaan. Gevolg: Peeters slikte zijn voorzichtige woorden prompt in en de voltallige Vlaamse regering (waarvan de N-VA tot nader order nog steeds deel uitmaakt) herhaalde ter attentie van de Franstaligen te willen vertrekken van een ‘wit blad’, zonder voorwaarden, zonder ‘deadlines’, zonder garanties of wat dan ook.

De beloofde staatshervorming is ondertussen verder weg dan ooit. De kern van de zaak is natuurlijk dat de Franstaligen maar al te goed weten dat Leterme hiervoor zijn premierschap niet op het spel zal zetten. In De Standaard (06.09.2008) stelt Steven Samyn het als volgt:

“Natuurlijk wordt steevast herhaald dat de grote staatshervorming er moet komen, maar daarvoor zal de Wetstraat 16 niet worden opgegeven. De knop is duidelijk omgedraaid. Als er een zaak is waar de Vlamingen en Franstaligen in de regering op dezelfde golflengte zitten, dan is het wel dat Leterme het naar zijn zin begint te krijgen als premier. ‘In tegenstelling tot wat veel mensen denken, heeft hij de smaak echt wel te pakken’, aldus een Franstalig regeringslid. ‘Ze zullen hem uit de 16 moeten buiten dragen’, klinkt het bij een Vlaamse collega. Toen de Franse generaal Patrice de Mac-Hahon in 1855 tijdens de Krimoorlog te horen kreeg dat het net veroverde Malakoff-fort door de Russen zou opgeblazen worden, repliceerde hij onderkoeld: ‘j’y suis, j’y reste’. Het ziet er naar uit dat ze in de Wetstraat 16 hetzelfde devies hanteren."

Zoals bekend, koestert de regering-Leterme plannen om – net als in de jaren zestig – actief gastarbeiders te ronselen, wie we ‘gezien de economische omstandigheden nodig hebben’. Steevast wordt dan gezwegen over buitenlandse studies die ernstige vraagtekens plaatsen bij de veel bezongen ‘economisch voordelen’ die (nieuwe) gastarbeid zouden opleveren. Het meest recente rapport in die rij, was de studie van het Britse Hogerhuis, waarin gesteld wordt dat immigratie als ‘snelle oplossing’ om openstaande vacatures in te vullen misschien een goede zaak is voor bepaalde werkgevers, maar niet voor de economie in haar geheel.

Deze week toonde een rapport van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling overigens aan dat de immigratie ook in dit land bezwaarlijk een (economisch) succes kan genoemd worden. Slechts één op twee immigranten blijkt een job te hebben, terwijl de werkloosheidspercentages bij allochtonen ruim dubbel zo hoog liggen als bij de autochtone bevolking.

Het is geen geheim dat actievoerende illegalen in dit land kunnen rekenen op applaus van Franstalige politici van alle slag. Terwijl figuren als Marie Arena en Joëlle Milquet openlijk hun steun betuigen aan de acties, weigeren verschillende burgemeesters van PS- en cdH-signatuur manifest tegen de kerkbezettingen op te treden. Zo stelde de PS-burgemeester van Sint-Joost-ten-Node zelfs een lokaal ter beschikking van de illegale actievoerders. Het gebouw waar ze tot nu toe verbleven, moeten ze verlaten omdat het moet opgeknapt worden. Niet getreurd echter, want de PS-excellentie zorgde ondertussen reeds voor de verhuis en een nieuwe locatie aan een speelplein. Dat daardoor de speelpleinwerking zal gehinderd worden, is iets dat de PS-burgemeester ‘betreurt’…

Een zaak die door de ‘Europese’ politieke klasse straal genegeerd wordt wanneer het over de aan de gang zijnde toetredingsgesprekken gaat, is dat het overgrote deel van de Europeanen niet wil weten van een Turks EU-lidmaatschap. Dat is steeds zo geweest, en uit een recente peiling van het gerenommeerde Franse onderzoeksinstituut Ifop blijkt zelfs dat de aversie tegen een Turkse toetreding de voorbij vier jaar nog is toegenomen. Vandaag is in Spanje 51% van de bevolking tegen, in Italië 56%, in Groot-Brittannië 57%, in Nederland 67%, in Duitsland 76%,… Ook in dit land spreekt een overgrote meerderheid zich uit tegen het Turkse EU-lidmaatschap: 68% om precies te zijn.

Ondertussen blijft het Vlaams Belang de enige partij die een referendum over deze voor Europa levensbelangrijke kwestie eist.

Deze week werd Frank Vanhecke in de commissie Juridische Zaken van het Europees Parlement gehoord over de vraag tot opheffing van zijn parlementaire onschendbaarheid. Oud-journalist en woordvoerder van het Europees Parlement, Guido Naets, nam het op voor Frank Vanhecke en had het over een politieke afrekening vanwege het Belgische regime, waarna Vanhecke zelf zijn verdediging waarnam.

Een dubbelinterview met Frank Vanhecke en Guido Naets vindt u hier.