Jeroom Leuridan werd reeds tijdens zijn scholierenjaren Vlaamsgezind en actief in een van de vele Vlaamse leerlingenbonden. In 1915 meldde hij zich als oorlogsvrijwilliger. Alhoewel hij zich aanvankelijk kritisch uitliet over het activisme zouden zijn standpunten geleidelijk aan radicaliseren. Later, als student in Leuven, was hij zeer actief in de Vlaamse studentenbeweging waar hij zich opwierp als radicaal Vlaams-nationalist en Heel-Nederlander.

Vanaf de jaren twintig van de vorige eeuw speelde Leuridan een steeds belangrijker wordende rol in de Vlaams-nationale politiek in West-Vlaanderen. Bij de verkiezingen van april 1925 werd hij voor het ‘Katholiek Vlaamsch Nationaal Verbond’ verkozen tot provincieraadslid. Het jaar daarop werd hij gemeenteraadslid in Ieper, een mandaat dat hij tot eind 1944 zou waarnemen. Zijn mateloze inzet als propagandist en organisator voor de Vlaamse zaak werd in 1929 bekroond met zijn verkiezing tot parlementslid.

Tijdens de jaren dertig was Leuridan van nabij betrokken bij de pogingen om eenheid tot stand te brengen in het hopeloos verdeelde partijpolitieke Vlaams-nationalisme. Dit leidde uiteindelijk tot de oprichting van het VNV, waarbinnen Leuridan behoorde tot de radicale vleugel.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog steunde Leuridan de VNV-politiek van de ‘greep naar de macht’. Tegelijk verzette hij zich duidelijk tegen iedere vorm van verduitsing en bleef hij zijn Heel-Nederlandse standpunt openlijk verdedigen, hetgeen hem een spreekverbod vanwege de Duitsers opleverde. Net toen hij had aangekondigd dit spreekverbod openlijk te zullen negeren, werd hij geveld door een beroerte. Enkele maanden later, op 1 september 1944, werd Leuridan aangehouden. Na door enkele nieuwe beroerten te zijn getroffen, overleed Leuridan op 26 juli 1945 in de ziekenzaal van de gevangenis.

• Archief