De teerling is geworpen. De stemmen zijn geteld. De verkiezingen van 7 juni 2009 zijn voor ons niet de 14de of 15de verkiezingsoverwinning op rij geworden. Ook de beste voetbalploeg kan niet altijd winnen. Jammer maar helaas. Langs deze weg willen we hoe dan ook de honderdduizenden kiezers bedanken die ons trouw zijn gebleven, de mandatarissen, de personeelsleden en de duizenden onbaatzuchtige militanten die in deze ontzettend moeilijke campagne het beste van zichzelf hebben gegeven.

Dat we onze monsterscore van 2004 niet zouden kunnen evenaren, stond in de sterren geschreven. De uitzonderlijke uitslag toen was immers het resultaat van uitzonderlijke omstandigheden. Er was de goedkeuring van het vreemdelingenstemrecht – wat een pak ontgoochelde VLD-kiezers recht in de armen van het Vlaams Blok dreef, liberale kiezers die deze keer wellicht hun toevlucht bij die andere liberale partij LDD hebben gezocht. En er was de politiek gestuurde veroordeling van de partij na een politiek proces. Een veroordeling die terecht verontwaardiging opwekte bij duizenden kiezers en die in de geest van Tijl Uilenspiegel uitdraaide op een klinkende vrijspraak in de stembus. Dat gunstige klimaat ontbrak deze keer. Het politieke landschap is na 2004 grondig hertekend. Jean-Marie Dedecker ging solo en Bart De Wever hakte de trossen die hem aan het staatsbehoudende CD&V-schip hadden geklonken door. Dat maakt dat er nu drie partijen vissen in de electorale vijver van rechtse en Vlaamsgezinde kiezers. En dat heeft de uitslag duidelijk beïnvloed.

Bizar

Het is in vele opzichten een bizarre verkiezingsuitslag geworden. Een half jaar geleden nog hing CD&V uitgeteld in de touwen. Zondag mochten ze de champagnekurken laten knallen. Bizar. De partij heeft er op álle domeinen een zootje van gemaakt. Brussel-Halle-Vilvoorde is niét gesplitst. De beloofde grote staatshervorming hebben ze niet gebracht. Ook Kris Peeters beet zijn tanden stuk op de communautaire “dialoog”. Het “goed bestuur” bleek een illusie. De “vijf minuten politieke moed” werden jaren immobilisme. En toch, toch werd de partij beloond voor het rampzalige parcours. De wegen van de kiezer zijn ondoorgrondelijk.  

Het moet zijn dat een deel van het kiespubliek gekozen heeft voor zekerheid. Paniekvoetbal in tijden van economische crisis. Een keuze voor wat CD&V met succes verkocht als ‘stabiliteit’, maar wat in feite staat voor de Belgische status quo, de politieke stilstand.  Rijm dat maar eens met het succes van de N-VA, Vlaams Belang – nog altijd goed voor ruim 15,4% - en LDD, toch allemaal gewonnen voor meer Vlaamse autonomie.

Ook bij de uitslagen aan de Franstalige zijde, wrijft menig kijker en kiezer de ogen uit zijn kop. De Parti Socialiste wordt – zoals wij dat hier al eerder voorspelden – niet of nauwelijks afgestraft voor de nieuwe golf van schandalen die de partij de voorbije maanden bleef achtervolgen. Het is een nuchtere maar wrange vaststelling.

Mediatisering en personencultus

Nog wat vaststellingen. Bij gebrek aan échte thema’s en een echte inhoudelijke campagne, draaide het meer dan ooit om personen en kopjes. De Europese campagne werd door de media versmald tot het duel tussen Jean-Luc Dehaene en Guy Verhofstadt. Een populariteitstest als het ware, waarbij alle andere partijen gewoon verpletterd werden, ook al heeft Dehaene de voorbije jaren geen klop gedaan in het Europees Parlement en moet Verhofstadt zowat bekend staan als de grootste leugenaar van het Westelijk halfrond. Nog een voorbeeld van mediatisering: Jean-Jacques De Gucht, zoontje van en dat lijkt vooralsnog ook zijn enige politieke verdienste. De Gucht junior viel in debatten genadeloos door de mand, maar behaalde ondanks zijn ondraaglijke lichtheid een opmerkelijk resultaat in de stembus. Bij CD&V werd Kris Peeters ten volle uitgespeeld. Peeters als de vlotte manager, met het hem door de media toegedichte seksappeal van een George Clooney. Peeters behaalde een knap resultaat. En dan is er natuurlijk nog het fenomeen Bart De Wever, het voorbeeld ‘par excellence’ van de macht van de media. We moeten hier geen afbreuk doen aan de intelligentie, de gevatte humor en het verbale talent waarmee De Wever politieke debatten naar zijn hand zet, maar Gerolf Annemans heeft wel gelijk als hij deze verkiezingen “de verkiezingen van Woestijnvis en co” noemt. Bart De Wever en Jean-Marie Dedecker zijn in niet geringe mate gemaakt door de media. Zij werden door de verzamelde pers als geheim wapen opgevoerd in de strijd tegen het vervloekte Vlaams Belang, dat nog altijd beschouwd wordt als een grote bedreiging voor het voortbestaan van België en de al even onnatuurlijke machtsgreep van links op pers en politiek in Vlaanderen.

Tegen al dat mediageweld was het Vlaams Belang niet opgewassen. Geen advertenties in kranten en zo goed als geen in tijdschriften. Geen verkiezingsspots meer op televisie. Een nooit geziene moddercampagne, met bedenkelijke peilingen als ultiem dieptepunt die twijfelende kiezers moesten aansporen om een ‘nuttige stem’ uit te brengen. Want er was nu immers een ‘democratisch’ alternatief… Tot zover wat externe factoren. Maar, het is natuurlijk niet allemaal de schuld van ‘de anderen’. We moeten ook in de spiegel durven kijken.

De hand in eigen boezem

“Overwinningen hebben vele vaders, nederlagen zijn meestal wezen”. Zo gaat dat ook in de politiek. Net zoals de historische verkiezingsoverwinningen uit het verleden de verdienste waren van velen, is het tegenvallende resultaat van zondag de verantwoordelijkheid van velen. Het heeft geen zin schuldigen te zoeken en het is zeker niet het moment om persoonlijke rekeningen te vereffenen.

Het is wel tijd voor bezinning en herbronning. Voor vernieuwing en verjonging. Voor het uitdragen van ons programma, op een jonge, frisse, eigentijdse en 21ste eeuwse manier. 

We zijn en blijven ervan overtuigd dat onze standpunten over Vlaamse onafhankelijkheid, de kordate aanpak van de criminaliteit en een streng maar rechtvaardig integratiebeleid door een meerderheid van de Vlamingen gedeeld worden. En daar ligt meteen onze grote opdracht en uitdaging voor de toekomst. Mensen overtuigen, met kwaliteit, stijl en nuchtere argumenten.

Vlaanderen eerst!

Gelukkig is er ook een positieve kant aan de medaille. Meer dan ooit is duidelijk dat de politieke en maatschappelijke kloof in dit land onoverbrugbaar is geworden. Wallonië stemt links, Vlaanderen stemt rechts. Wallonië staat voor verstarring, Vlaanderen kiest voor verandering. CD&V zit gevangen tussen Kris Peeters die wel vooruit wil met Vlaanderen en Herman Van Rompuy die federaal vooral het behoud van België nastreeft en als premier de objectieve bondgenoot van de Franstaligen is geworden. Het kontrast met het overwinningsfeest van 2007 kon nauwelijks groter zijn. De wapperende leeuwenvlaggen van toen waren zondag in geen velden te bespeuren. Beter kan je een politieke bocht niet in beeld brengen. 

De bal ligt nu in het kamp van de N-VA. We willen hier Bart De Wever nog eens oprecht feliciteren met het succes van afgelopen zondag. In zijn overwinningstoespraak beweerde Bart De Wever “dat de N-VA de Vlaamse autonomiegedachte uit de politieke marginaliteit heeft gehaald”. Met alle respect, maar dat heeft het Vlaams Blok en later Vlaams Belang de afgelopen jaren gedaan! Hoe dan ook, de verkiezingsoverwinning zadelt de N-VA op met een verpletterende verantwoordelijkheid. De goede resultaten maken de verleiding om te kiezen voor regeringsdeelname bijzonder groot, maar Bart De Wever wordt nu opgejaagd door een geradicaliseerd kiespubliek dat géén genoegen zal nemen met Vlaamse ‘borrelnootjes’ zoals de ‘aanvullende kinderbijslag’. Het zal meer moeten zijn, véél meer…

Een nieuwe start, een nieuwe uitdaging

Elke crisis is een kans, een uitdaging. Het Vlaams Belang is niét uitgeteld. Wij zijn de tweede grootste partij in Vlaanderen. We staan er nog altijd. De problemen die wij op de politieke agenda hebben gezet zijn niet weg en niet opgelost. De komende weken en maanden zullen wij ons moeten bezinnen en heruitvinden. Onze boodschap in een nieuwe, frisse en aantrekkelijke verpakking moeten gieten. Wij zijn niet de bende barbaren en extremisten waarvoor de media ons uitschelden.

Wij zijn de énige echte onafhankelijkheidspartij. Voor ons geen Belgische staatshervormingen meer, maar Vlaamse staatsvorming. Wij zijn de partij van de vrije meningsuiting en de efficiënte aanpak van de criminaliteit. Wij zijn de partij die staat voor de Westerse waarden en normen, een dam tegen de sluipende islamisering. Maar tegelijk moeten we durven bevestigen dat onze slogan “aanpassen of verhuizen” trouwens inhoudt dat vreemdelingen die hier wonen, werken, onze taal, wetten en gebruiken respecteren en navolgen Vlaming onder de Vlamingen kunnen worden. Wij zijn het Vlaamse alternatief voor de knoeiboel van de Belgische partijen.

Het Vlaams Belang moet de grote republikeinse, brede volkspartij worden, de vrijheidspartij, de betrouwbare onafhankelijkheidspartij. Dat is de ambitie. Dat is de boodschap die wij morgen én overmorgen moeten uitdragen. Op de markten, op de trein, bij de bakker en de kapper. Maar ook meer en meer in het sociale, het academische, industriële en culturele middenveld. Zelfbewust en zonder complexen. Radicaal maar stijlvol. Onze blik gericht op de toekomst. Na het tellen van de stemmen start meteen de volgende verkiezingscampagne. Dat is ook vandaag zo. En dus doen we een oproep aan u allen. Iedereen van ons zal een tandje moeten bijsteken. Op alle fronten. In de afdelingen, in de gemeenteraden, in de parlementen. Het gaat niét om de eigen carrière of het eigen belang, maar om de Vlaams belangen. Vlaanderen eerst! Wij moeten niet alleen “anders dan de anderen” zijn, maar op het politieke terrein ook béter dan de anderen. Wij geven de strijd niet op. Want Vlaanderen heeft ons nodig. Het Vlaams Belang is nodig. Meer dan ooit!


. Een column door Bruno Valkeniers, voorzitter@vlaamsbelang.org

• Trefwoorden:
  
  Bruno Valkeniers