Er is geen meer symbolische plaats om een Guldensporentoespraak te houden, dan hier nabij de Groeningebeek,- de plek waar in 1302 de Franse ruiterij door een Vlaams volksleger letterlijk door het slijk werd gehaald. Ook al vinden sommigen dat, vandaag, folklore en spreken ze liever over het Feest van de Vlaamse Gemeenschap i.p.v. over onze Vlaamse-nationale feestdag.
Voor mij is het in alle geval een bezinningsmoment, een moment om de strijd te gedenken waar zovele generaties voor ons hun welstand en hun welzijn voor veil hadden. Een moment om te bedenken waar we staan met de Vlaamse Beweging, en waar we naartoe willen. Een moment dus om inspiratie op te doen.

En dan kan het trouwens ook geen kwaad om eens echt de geschiedenis na te lezen van die gedenkwaardige veldslag en ons niet alleen te baseren op het boek van Hendrik Conscience, hoewel ik dat zelf in mijn jeugd talloze keren gelezen heb.

Naar het schijnt was de leeuw toen nog een panter of een luipaard, waren de klauwaerts Liebards en moet men het verhaal van de gulden sporen ook met een korrel zout nemen. Maar over één punt zijn alle historici het eens: 11 juli 1302 betekende een keerpunt in de militaire strategie. Tot dan waren de ridders heer en meester van het slagveld en niemand had die strategie van ruiterlijke almacht ooit in vraag gesteld. Het voetvolk speelde mee en vocht tegen ander voetvolk onder het motto “ken je plek” en dat was: kanonnenvlees “avant la lettre”.

Maar de inzet van een geheim wapen, de spies van zowat anderhalve meter die we nu kennen als de “goedendag”, maakte definitief een einde aan die militaire etiquette: een krijger kon er perfect een ridder mee uit het zadel lichten. Iets waar we vandaag, later op de dag, trouwens een demonstratie van zullen krijgen.

Wat een blamage. Ge moet u de verbijstering van de Franse ruiters voorstellen: een voetganger die hen zomaar tegen de grond kwakt,- ongehoord voor die tijd!

Een blijvend symbool is die Guldensporenslag dus voor elk volk dat een volksvreemde elite opzij zet of wil zetten. En dus ook vandaag nog, meer dan ooit, een symbool voor onze anti-establishment strijd. Dat is dan ook dé reden waarom wij als radicale, nationalistische partij de politieke oncorrectheid zullen blijven hebben om de Guldensporenslag te herdenken.

Met die strijd aan de Groeningekouter werd een trend gezet, die snel werd overgenomen. Ook in andere veldslagen uit die periode, zoals de Zwitserse opstand onder een zekere Willem Tell, tegen de Oostenrijkse Habsburgers, dook deze nieuwe tactiek op, die allicht door de aristocratische ruiterij als puur vandalisme, zo niet rebellie werd beschouwd. En met succes.

Wat leren we daaruit? Dat het soms essentieel is om van strategie te veranderen, om met gewoontes te breken en zogezegde spelregels niét te volgen. Dat verandering meer is dan een holle verkiezingsslogan. Dat verandering een kwestie is van daden en niet alleen van woorden. Eén ding is zeker: hadden die Vlamingen hun boerenknol beklommen, en het à la Française gespeeld, dan was 1302 helemaal anders afgelopen.

Ik kan niet genoeg benadrukken hoe veel we van die wending kunnen leren: overwinnen, dat is de tegenstander op het verkeerde been zetten.

“Out of the box” denken noemen ze dat in het Engels: buiten het plaatje kleuren, dingen doen die voor de tegenstander totaal onvoorspelbaar zijn.

Vandaag heeft de Vlaamse Beweging opnieuw nood aan zo een verrassingsmoment. Aan durf en vooral verbeelding. De geijkte paden verlaten. Het kaakslagflamingantisme én het participationisme hebben hun tijd gehad, het heeft niet geloond. Voorbij de decennia van stamelend bidden of bedelen bij de poort, voorbij de staatshervormingen, het confederalisme, België 2.0 of het oplappen van de foutjes in de Belgische structuur.

Een breekpunt, een trendbreuk, een totale ommekeer van klassieke denkpatronen is noodzakelijk.

Ook in het Vlaams-nationalisme. Onze partij is altijd de partij geweest die trends zette, eerder dan ze te volgen. Terwijl de anderen alleen maar witte konijnen uit hun hoed toveren, zijn wij het die in de Vlaams-republikeinse beweging van de 21ste eeuw, voor de echte trendbreuk zorgen.

En ik roep dan ook die brede Vlaamse Beweging op om te stoppen met hun spagaat tussen met België als het kan en zonder België als het moet, maar resoluut te gaan voor de verandering voor de weg naar een onafhankelijk Vlaanderen!

Goede vrienden, zoals ook ten tijde van Gewijde van Dampierre, de Leeuw van Vlaanderen, de Klauwaert niet alleen moest afrekenen met de Franse tegenstander maar ook met de Leliaerts van het eigen volk, zo ook is er vandaag niets nieuws onder de zon.

Terwijl vandaag de 6de zogezegd grootste staatshervorming ooit, met de karwats, door de Kamer en de Senaat wordt gejaagd, kunnen we weer de schade opmeten, door de moderne Vlaamse Leliaerts achtergelaten. Vlaams Brabant dat, onder het mom van een splitsing van B-H-V meer dan ooit een wingewest wordt van het francofoon imperialisme én een definitieve grendel op de Vlaamse politieke aanwezigheid in Brussel. En jawel, ook nu weer kwamen de onderhandelaars van CD&V, SP.A en Open-VLD, de drie zogenaamde “staatsdragende” partijen- trots hun trofee presenteren: geen gulden sporen, geen zegevierende leeuw, maar een dode mus,- iets waar nauwelijks eten aan is. Een vergiftigde dode mus dan nog, die we zullen moeten doorslikken, want het alternatief is de chaos. Probeert men ons wijs te maken.

Zij passen de les van 1302 niet toe: zij verrassen niet, zij laten zich verrassen. En met “zij” bedoel ik natuurlijk: zij die aan de macht zijn, het Vlaamse establishment, de kleine ridders die op hobbelpaarden rondrijden.

Altijd opnieuw laten die Vlamingen zich verleiden om, al dan niet in nachtelijke conclaven, rond de Belgische tafel te gaan zitten om een of ander compromis uit de brand te slepen.

Ze moeten zich van hun beschaafde kant tonen, hun beste kostuum aantrekken, en beleefd palaveren, in het Frans uiteraard, want dat is de enige onderhandelingstaal. Niets nieuws onder de zon. Toegeven is blijkbaar nog steeds het summum van staatsmanschap.

“Van verraad over verraad naar de Vlaamse staat”,- luidde in 2004 het devies van Bart De Wever en zijn participationisten, zij die geloofden dat men zaken kon doen met francofoon België. Maar, beste vrienden, het moet nu toch wel voor alle nationalisten en heel de Vlaamse Beweging duidelijk zijn dat men op verraad geen staat bouwt, hooguit een luchtkasteel.

Ook in het Dexia-verhaal en in het Europese verhaal volgen België en de Vlaamse Leliaerts de Franse spelregels, en zullen vooral de Vlamingen betalen. Omdat het zo hoort, en omdat er zogezegd geen alternatief is.

Wel, beste kameraden, het chantagespel is wat ons betreft uit. Al dertig jaar zeggen we dat de Vlamingen hun eigen spelregels moeten opleggen en de goedendag moeten bovenhalen. Geen “surplace” op een hobbelpaard, geen schijngevechten. Geen parade van pummels, gewrongen in hun zondags kostuum. Niet de goede manieren van de beau monde proberen te imiteren en telkens weer door de mand vallen. Neen, de Frans-Belgische ruiterij in het zand doen bijten, door hun regels NIET te volgen, door er, op zijn Vlaams, onze botten aan te vegen.

In hedendaagse taal betekent dit: een streep trekken onder een geschiedenis van hele en halve nederlagen, en een streep trekken dóór België. Van vandaag op morgen. Met Brussel op ons grondgebied. Het Belgique de Papa én schoonmoeder Europa in snelheid pakken. Dat kan perfect, via een ondubbelzinnige soevereiniteitsverklaring, waarbij Vlaanderen verklaart uit de belgische federatie te stappen. Als een donderslag bij heldere hemel. Daarna pas kan er onderhandeld worden, NA het voldongen feit, om de boedel te verdelen. Het boek van Gerolf Annemans kan daarbij als leidraad dienen. Zuurstof voor Vlaanderen, stikstof voor België: misschien een nieuw idee voor de kaft van Gerolf’s boek, nu een Brusselse rechter vindt dat we het zuurstofsymbool niet meer mogen gebruiken…

Beste vrienden, de geschiedenis leert dat men vrijheid en onafhankelijkheid nooit cadeau krijgt, men moet ervoor vechten. Zullen we via de wegen van de geleidelijkheid ooit wakker worden in een Vlaamse republiek, zoals de N-VA het voorhoudt? Natuurlijk niet, we zullen indommelen in een staat die er geen is, met een grondwet die er geen is, voor een volk dat geen volk mag zijn. Brood en spelen zullen we krijgen, frieten en bier, en tonnen domme kwisprogramma’s op TV, maar geen eigen natie.

Vandaar onze nieuwe oproep aan alle Vlamingen om de Franstaligen voor een voldongen feit te stellen. Wij moeten hun taal niét spreken, letterlijk niet maar zeker figuurlijk niet.

Als 1302 ons één ding leert, dan is het dat men vooral niét mag meegaan in de logica van de tegenstander. Het Vlaams Belang gaat voor nieuwe radicaliteit en onverzettelijkheid. En ook in die trend zullen we navolging krijgen.

Zopas pakte de Leuvense universiteit nog maar eens uit met een studie, die bewijst dat de Vlaming zich steeds sterker tegen het establishment keert. De politiek, de media, de banken, het koningshuis…: hij spuwt ze allemaal uit. Nooit was het wantrouwen groter, en terecht: de wansmakelijke komedie die dag-na-dag wordt opgevoerd, is zelfs de eieren en de rotte tomaten niet meer waard.

Het Belgisch establishment steigert, zal ons blijven stigmatiseren, demoniseren, cordoniseren, maar veelbelovend is dat de jeugd met ons is: de Vlaamse tieners moeten de multiculturele prietpraat en het dhimmi-gedrag tegenover een oprukkende totalitaire islam-ideologie niet meer, ook dat blijkt uit een recent onderzoek,- en ze hebben gelijk, tot spijt van de weldenkende sociologen. De nieuwe generatie Vlamingen is op zoek naar een nieuwe goedendag, een nieuw wapen, een nieuwe taal van de rebellie. Aan ons Vlaams Belang om die uitdaging te beantwoorden, in dienst van onze onafhankelijkheidsstrijd.

En dan, goede vrienden, dan nadert het moment van de waarheid, het moment dat iedereen beseft dat het lang genoeg heeft geduurd. En dàn, dat verzeker ik u, dan zal de partij van de waarheid ook gelijk krijgen.

En dàn kunnen we beginnen met een natie op te bouwen, een gemeenschap, een republiek. Met de hulp van u allen, Klauwaerts, militanten, harde werkers, mandatarissen, sympathisanten, wordt het Vlaams Belang hierin gangmaker en voorhoede, vechtend in de voorste linies.

Afspraak op 14 oktober, houzee!


. Een column door Bruno Valkeniers, voorzitter@vlaamsbelang.org

 Bezoek ook www.brunovalkeniers.be.

• Trefwoorden:
  
  Bruno Valkeniers