Sinds de gemeenteraadsverkiezingen van 1970 werd Schaarbeek bestuurd door een BSP-FDF-coalitie onder leiding van FDF-burgemeester Nols, die al snel opviel door haar Vlaamsvijandige houding. Zo besliste het gemeentebestuur dat van de negen loketten er zes voorbehouden werden voor de Franstaligen, twee voor de gastarbeiders en één voor de Vlamingen. Deze politiek was overduidelijk in tegenspraak met de Taalwet (1963) die bepaalt dat alle gemeentelijke diensten in de Brusselse agglomeratie die in contact komen met het publiek, tweetalig moeten zijn. Ondanks herhaalde aanmaningen weigerde Nols op zijn stappen terug te keren. Op 23 januari 1975 liet de FDF-burgmeester in een schrijven aan de Brabantse vice-gouverneur weten het lokettenstelsel niet te zullen wijzigen, waardoor de zaak verder escaleerde.

De zogenaamde ‘lokettenkwestie’ gaf aanleiding tot verschillende Vlaamse betogingen en op 13 februari 1975 werd het gemeentehuis ingenomen door Vlaams-nationalistische parlementsleden die de eentalige opschriften in de lokettenzaal verwijderden. In zijn arrest van 19 maart 1976 verklaarde de Raad van State de lokettenregeling in Schaarbeek (opnieuw) onwettelijk. In de vroege ochtend van 2 juni 1976 werden de gehate borden in de lokettenzaal onder bescherming van de rijkswacht uiteindelijk weggehaald.

• Archief