Bij de vastlegging van de taalgrens (1962) ontstond specifiek voor Leuven een eigenaardige situatie. De stad lag dan wel in Vlaanderen, maar herbergde een tweetalige universiteit. Al snel bleek dat de Franstaligen van deze eigenaardigheid gebruik wilden maken om hun invloed te vergroten, niet alleen in Leuven maar in gans Vlaams-Brabant. De terechte vrees voor verfransing leidde ertoe dat in Vlaanderen de Vlamingen de roep opging om de Franstalige afdeling van de universiteit over te hevelen naar Wallonië.

Toen in mei 1966 het Belgische episcopaat echter bekend maakte de Franstalige afdeling in Leuven te willen handhaven, kwam het in Vlaanderen tot dagenlange massale reacties. Vlaamse studenten gingen in staking, kwamen op straat en kregen de steun van scholieren uit vele colleges en van Vlaamse seminaristen, die de bisschoppen op de korrel durfden te nemen. Als gevolg daarvan werd aan de herstructurering van de universiteit gewerkt, waardoor de sfeer ietwat bedaarde.

Midden januari 1968 publiceerden de Franstaligen evenwel hun zogenaamde expansieplan, waaruit duidelijk bleek dat zij hun imperialistische aspiraties nog niet hadden opgegeven. Er brak massaal Vlaams protest los en gedurende de daaropvolgende dagen en weken kwam het tot verschillende (soms incidentrijke) betogingen. Op 7 februari zou de regering-Van den Boeynants uiteindelijk over de ‘Kwestie Leuven’ vallen. Na nieuwe verkiezingen, met gevoelig verlies voor de CVP en winst voor de Volksunie, werd uiteindelijk orde op zaken gesteld: Leuven werd Vlaams.

• Archief