Vlaams Belang - echt.onafhankelijk
Wij zetten de lijnen uit! Wij zetten de lijnen uit!

Wij zetten de lijnen uit!

Aan de vooravond van de verkiezingen pakt Gerolf Annemans uit met zijn politieke laatste boek. Daarin houdt de voorzitter zijn partij en de Vlaamse Beweging een spiegel voor. Rekent hij af met demonen uit het verleden, met het cordon en de culturele wereld die tegen het Belgische establishment aanschurkt. En - vooral - schetst hij een nieuw, wervend toekomstproject voor Vlaanderen en het Vlaams Belang. Maar eerst is er natuurlijk nog 25 mei. Stof genoeg voor een uitgebreide babbel.

“Van loopgraven naar republiek.” Vanwaar die titel? Is dat meesurfen op de hype rond ‘100 jaar Grote Oorlog’ of zit er toch meer achter?

1914 was de start van het Vlaamse bewustzijn dat wij in een verkeerde staat leven. Voordien was het meer een taalbeweging. Nu werd het een politieke beweging rond de eis van zelfbestuur. Dat is allemaal in 1914 ontstaan. We zijn dus 100 jaar bezig. Het gaat niet over de oorlog, maar over 100 jaar gestrompel in de modder. Dat beeld van die loopgraven gebruik ik als symbool voor de Belgische onderhandelingen waarin we zijn verzeild geraakt. Vandaar mijn poging om de Vlaming te laten inzien dat het de komende vijf jaar anders zal moeten. †††

Een politicus die al meer dan 25 jaar in het parlement zit en zijn vertrek als voorzitter zelf aankondigt. Dan krijgt een boek al snel de allures van een ‘politiek testament’Ö

Ik heb altijd gezegd dat ik een nieuwe generatie aan bod wou brengen, gebruik makend van mijn ervaring. Iedereen weet dat ik hier niet zit voor mijn eigen politieke ambities, maar voor de toekomst van de partij. Daarom wil ik die jonge generatie lanceren. Ik heb wel gezegd: dit is mijn laatste politieke boek, omdat het voldoende materiaal bevat om het nationalisme in Vlaanderen een nieuw elan te geven. †

Mogen we het een vitaminekuur noemen voor de ontmoedigde kiezer, de moegestreden Vlaams Belang-militant of Vlaamse Beweger?

Ik denk dat de Vlaamse Beweging een ontgoocheling tegemoet gaat. Omdat zij klem is komen te zitten tussen de strategie van de N-VA en het radicale denkkader buiten BelgiŽ. We zijn weer beland in het strategisch denkpad van een Belgische staatshervorming. Niet eens confederalisme, want dat staat blijkbaar ook niet meer op de agenda. Dat heeft, nu al, plaats moeten maken voor de vorming van een nieuwe Belgische regering. Dat Vlaams-nationalisten ontgoocheld zijn, kan ik me dus best voorstellen. En ik zou heel blij zijn als mijn boek - dat een andere strategie uittekent - hen wat vitamines kan geven. ††††

Die botsing tussen ‘activisten’ en ‘passivisten’, tussen ‘radicalen’ en ‘gematigden’ is er altijd geweest. Zelf spreekt u over ‘pleinvrezers’ en ‘attentisten’. Waar situeert het Vlaams Belang zich?

De ‘pleinvrezers’ en de ‘attentisten’ zijn twee categorieŽn van Vlaamsgezinde strategen waartoe wij ons niet bekennen. Wij hebben geen pleinvrees en we lijden ook niet aan het afwachtingssyndroom. Integendeel. Wij zetten de lijnen uit naar de Vlaamse republiek. Dat moet ons doel zijn. Ons einddoel is dus niet ťťn of andere vage constructie die een partij in staat moet stellen om in een Belgische of Vlaamse regering te kunnen treden. Nee, die Vlaamse republiek, een nieuw land, dat is het einddoel.

Het boek is behoorlijk kritisch voor die Vlaamse Beweging. Wat schort er aan?

We kunnen helaas niet zeggen dat de Vlaamse Beweging al tot het einddoel heeft geleid. Jammer genoeg is de Vlaamse Beweging een onderdeel van de Vlaming die nog altijd verslaafd is aan zijn eigen gematigdheid. Dat is iets wat weinig andere volkeren in die mate kennen. Terwijl er - in de Europese context - niets zo gematigd is als een volk dat zijn vrijheid zoekt. Maar de gematigdheid en de verslaafdheid aan die gematigdheid is nu met succes vertaald als: wie tegen BelgiŽ is, is niet gematigd, is een ‘inciviek’. Een stuk van die Vlaamse Beweging is daar ingetrapt en laat zich daarmee gijzelen. Dat geldt ook voor een stuk van de partijpolitieke Vlaamse Beweging. Wij hebben ons buiten dat Belgische denkkader geplaatst. En de prijs die we daarvoor hebben betaald, is - voor een stuk - het cordon sanitaire.†

Wat is er mis met de participatiegedachte en de weg van de geleidelijkheid?

Tijdverlies natuurlijk. We zitten vast in een Belgische staat die ons structureel boven 100% staatsschuld houdt. Ik schets de situatie even. Een half miljoen werklozen, in onze grootsteden vooral immigranten. Een staat die de immigratiekranen blijft openhouden. Tussen de twaalf- en de veertienduizend faillissementen dit jaar. 1 op 7 Belgen in bittere armoede, ook en misschien wel vooral mensen van bij ons. Dat is schrijnend.

In 2010 was iedereen het erover eens - van CD&V tot en met het VB en alles daar tussenin - dat het binnen BelgiŽ niet langer kon. Dat voor de Vlamingen BelgiŽ en de compromissen met de Franstaligen in zowat alle domeinen voor een verkeerd beleid zorgde. En dat een ‘plan B’ dus nodig was. We hadden een hefboom, dat was de BHV-geschiedenis, en we hadden de kracht van de electorale opgang van Vlaamsgezinde stemmen, van CD&V tot Vlaams Belang. En dat is allemaal weg, dat is allemaal verknoeid. Het vormen van een Belgische regering wordt plots de belangrijkste inzet van deze verkiezingen. Dat is bedroevend.

Een coalitie van CD&V, Open VLD en N-VA is BelgiŽ aan het redden, terwijl Franstalig BelgiŽ al werkt aan hun ‘plan B’, een ‘aprŤs Belgique’Ö


Ja, waarschijnlijk is dat allemaal al in kannen en kruiken. Voor mensen die nog nadenken over hun stem voor het Vlaams Parlement, want daar zal het uiteindelijk moeten gebeurenÖ We zien dat N-VA en CD&V daar al een kiesakkoord hebben en eigenlijk - over de hoofden van de kiezers heen - al beslist hebben dat ze samen een regering gaan vormen. Dat is volgens mij het eerste kiesbedrog en er zullen er na de verkiezingen nog volgen.

U bent bijzonder hard voor het confederalisme of draagvlaknationalisme van de N-VA. Waarom?

Het zou natuurlijk gek zijn om in 2014 een boek te schrijven zonder vermelding van de N-VA. Maar, voor alle duidelijkheid, het is geen boek over of tegen de N-VA.

Bart De Wever stelt separatisme nu gelijk met ‘de chaos’. Is dat de ultieme knieval voor de Belgische logica en het Belgische establishment?

Hij zegt dat al vier of vijf jaar. Sinds de vorige verkiezingen was hij al op oorlogspad en schilderde hij ons af als diegenen die voor de chaos zouden zorgen. Doordat hij daar een judogreep heeft uitgevoerd op het Vlaams Belang, heeft hij in de geesten van de Vlamingen de gedachte gepland dat doordachte oplossingen voor de vrijheid van Vlaanderen tot ‘chaos’ en ‘revolutie’ zouden leiden. Hij gebruikt de termen die de Vlamingen aanspreken op zijn verslaafdheid aan gematigdheid. Dat verwijt ik hem wel.

Onafhankelijkheid leidt tot chaos en verarming. Dat is ook de logica van de belgicistenÖ

Ja, maar dit is anders. Als Vlaamsnationalist - en ik ga ervan uit dat hij dat nog altijd is - bezwaddert hij het einddoel. De prijs die wij betalen voor dit soort uitlatingen is dat ons einddoel als iets negatief wordt voorgesteld. Dat mag men - zelfs met het oog op stemmenwinst - †niet doen als Vlaams-nationalist. Dat zal ik hem nog lang kwalijk nemen.

U maakt in het boek gewag van een ‘Bermuda-driehoek’: het regime, het zogenaamde anti-racisme en het cordon sanitaire. Dat vraagt een woordje uitleg.

Als we over strategie spreken of schrijven, moeten we die analyse ook maken. Wat zijn de wortels en wat is de betekenis van die fenomenen die we op ons hebben zien afkomen? Vanwaar al die verwijten en de vuile oorlog van het regime? Omdat wij natuurlijk een gevaar zijn voor het functioneren van het Belgische systeem. Stilaan wordt duidelijk dat we een onderscheid moeten maken tussen wie bereid is om dat systeem te herdenken en wie bereid is om binnen dat systeem te blijven functioneren. Dat geldt niet alleen voor BelgiŽ, maar ook voor de Europese Unie.

Het Vlaams Belang wordt nog altijd gebrandmerkt als ‘extreemrechts’. Maar is die links-rechts-tegenstelling niet hopeloos achterhaald?

Ja, dat is wat ik wil aangeven. Met alle kritiek die je ook op Huntington (auteur van de ‘Clash of Civilisations’) kan geven, maar dat is wat overgebleven is na de verdwijning van de klassieke ideologische tegenstellingen: een debat over identiteit. Dat is waar wij - al 20 jaar op voorhand - klaar voor waren. En dat is niet meer in te passen op die fameuze links-rechts-as. Tenzij men zou zeggen: wie immigratie in vraag stelt is ‘rechts’. Maar als ik zeg dat armoede een onrecht is, zeker zoals de Belgische staat de voorbije jaren een hoop armoede heeft gecreŽerd met haar zogenaamd herstelbeleid ťn met het open-grenzenbeleid. Ben ik dan links, of ben ik rechts? Ik voel mij ook helemaal geen extremist.† Dat is een term van de buitenwereld, een manier om ons te marginaliseren.

Een populist?

Ook dat is een term van de tegenstander. Maar, als ze met ‘populist’ bedoelen dat ik (te veel) probeer na te gaan wat het volk wil, dan ben ik natuurlijk een populist. Graag zelfs. Maar dat is niet wat men daarmee bedoelt. Wat men bedoelt, is dat je niet past in het klassieke schuitje. Maar ik wil ook niet in dat klassieke schuitje passen. Integendeel. De problemen inzake immigratie en identiteit zijn problemen die wij - lang voor iemand anders erover sprak - hebben aangesneden. Wij waren dus klaar voor de implosie van de oude ideologieŽn. †

Er wordt wel eens gezegd dat de kloof zich vandaag situeert tussen mondialisten/ internationalisten aan de ene kant en de nationale of identitaire krachten aan de andere kant. Bent u het daarmee eens?

Ja, dat is die ‘Clash of Civilisations’: grote gehelen die de eigen identiteit verpletteren. Wat de Vlamingen betreft: in de eerste plaats BelgiŽ. En dan de Europese Unie. En op nog grotere schaal de mondialisering. Er is maar ťťn mens, ťťn cultuur. Dat is de molochcultuur die men nu - via commercialisering en internationalisering van de communicatiemiddelen - aan ons wil opdringen. Terwijl een mens zonder wortels en zonder identiteit een onmens is.

Politici die aandacht en respect willen voor de identiteit doen goed werk voor de toekomst. Dat is ook helemaal geen ‘zich afsluiten van de wereld’. Ik ben iemand die zelf veel reist, die moderne communicatiemiddelen gebruikt en in heel wat talen in contact staat men mensen over de hele wereld. Men moet dus ophouden met die onzin. Het komt er - aan het begin van de 21ste eeuw - op aan om aan de juiste kant van die tegenstelling te staan.† †

De strijd tegen BelgiŽ en de Europese Unie is geen oorlog op twee fronten?

Toch wel. Maar het gaat over hetzelfde thema. Het ene is een vergrote versie van het ander. Wij zijn als Vlamingen heel goed geplaatst om kritiek te geven op de Europese Unie, als ervaringsdeskundige. Omdat wij vanuit BelgiŽ weten wat transfermechanismen zijn en wat het beknotten van eigen bevoegdheden en eigen grenzen betekent. Dat zijn allemaal begrippen die we in onze eurokritiek gewoon kunnen overnemen. En waar wij dus nog lessen kunnen uitdelen aan Le Pen, Wilders en Strache. Wij weten hoe het gegaan is en wat de gevaren zijn als we niet recht staan en ons verzetten.

“Het Vlaams Belang zal nooit (!) een normale partij worden!”

Het hangt er maar van af wat je definitie is van ‘normale’ partij. Maar als dat een partij is die binnen de Belgische context wil functioneren, als machtspartij: ‘Geef mij ook een stukje van de taart, of maak mijn stuk wat groter, dan kan ik beter besturen voor u’? Nee, in dat schema passen wij niet. Wij zeggen: dit is geen goede taart. Gooi die taart weg. Ze is giftig. Maak een nieuwe taart, met een ander recept, daar zijn wij mee bezig. Dat is dus heel wat anders dan al die andere partijen die zeggen: ‘wij zijn een beleidspartij. Maak ons groter en wij gaan het beter voor u doen.’ In het kader dan nog van een vage constructie met Franstaligen die over de meeste zaken totaal anders denken dan de Vlamingen. Als zelfs de N-VA nu naar de kiezer trekt met een aanbod om snel te komen tot de vorming van een Belgische regering Ė die zogenaamde sociaaleconomische herstelregering -, dan is dat een droevige inschakeling van al te veel Vlaamsgezinde stemmen in een schema waar we eindelijk uit moeten raken.

Het Vlaams Belang blijft dus de partij die zich inzet voor Vlaamse onafhankelijkheid. Dat is de enige zekerheid die de Vlaamse kiezer heeft: dat zijn stem niet gebruikt zal worden voor iets heel anders dan waarvoor hij gestemd heeft.

Wat is de rol en de toekomst van het Vlaams Belang? ‘Avant-garde’ lezen we in uw boek. Visionaire partij, zweeppartij, sociale volkspartij, waarheidspartij, vrijheidspartij, onafhankelijkheidspartij, anti-EU-partij, anti-immigratiepartij, identitaire partijÖ Dat is behoorlijk ambitieus.

Ik gebruik die begrippen door elkaar. Ze overlappen elkaar ook vaak. Ik denk dat al die kenmerken de unieke eigenheid van het Vlaams Belang weergeven. Ze zeggen wat en wie we zijn, of moeten zijn. Al die facetten van de diamant zijn verdedigbaar en belangrijk. Met mijn boek heb ik de rijkdom van dat gedachtegoed willen onderstrepen.

En waar ligt de klemtoon?

Op het geheel. Op het totaalplaatje.

De Vlaamse Beweging moet zich bevrijden van haar eigen karikatuur: het kerktorenflamingantisme. En moet zich een aantal iconen van burgerlijke ongehoorzaamheid eigen maken. Hoe ziet u dat?

Het is een verschijnsel waar de Vlaamse Beweging lange tijd mee te kampen had, dat we langzaamaan buiten onze cultuurwereld terecht zijn gekomen. Die bizarre kloof moeten we dichten.

Wat u wil zeggen, is dat nationalisme eigenlijk een bevrijdende gedachte is, terwijl de overzijde het graag voorstelt als ‘kerktorenmentaliteit’Ö

Ja, dat zijn verouderde schema’s die we dringend achter ons moeten laten en doorbreken. We zitten vaak vastgenageld in een hoekje en soms zitten we ook graag in dat hoekje, maar daar moeten we uit. De Vlaamse Beweging moet een bevrijdingsbeweging worden, in alle betekenissen van het woord. Een beweging die internationaal ook als dusdanig wordt erkend. Ik was in dat opzicht ook heel blij met die manifestatie van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) hier in Brussel, waarbij Vlamingen, Catalanen en Schotten samen betoogden voor onafhankelijkheid.

Wat in Brussel ook opviel, was dat er mensen van alle gezindheden - van uiterst links tot uiterst rechts, als we die etiketten dan toch even mogen gebruiken - achter hetzelfde eisenplatform stonden. Blijkbaar kan datÖ

‘Selfdetermination’ is natuurlijk een heel ruim begrip. Maar toch, in Schotland en CataloniŽ wordt de onafhankelijkheidsgedachte heel breed gedragen, ook door de media en de culturele wereld. Het kan dus. In Vlaanderen was dat in het begin ook wel zo. Schrijvers konden zich tot de Vlaamse Beweging bekennen. Denk maar aan de grote Willem Elschot, of Paul Van Ostayen. Dat is nu bijna een taboe. Het eerste wat een schrijver die wil doorbreken moet doen, is - zoals een renner die een plasje moet afleveren - een interview doen waarin hij afstand neemt van het Vlaams-nationalisme en de Vlaamse Beweging. En liefst ook nog zijn aanhankelijkheid aan het Belgische regime betoont. Als hij dat gedaan heeft, kan hij door het verwerven van een adellijke titel ook etaleren dat hij ‘goed’ is, ‘onbesmet’ en ‘verkoopbaar’. Hij is dan officieel goedgekeurd en krijgt een soort ISO-kwaliteitsmerk van het regime. Dan mag hij op televisie, in de krant en in de ‘boekskes’.†

Hoe kijkt u terug op twee jaar voorzitterschap?

Dat zal ik op u 26 mei kunnen vertellen. Want al mijn inspanningen zijn er op gericht om het Vlaams Belang een uitslag te bezorgen die de partij in staat moet stellen om sterk door te gaan. Met een nieuwe, jonge generatie aan het roer. Met ervaren krachten die andere taken kregen en op zich nemen. Met een partij die organisatorisch en financieel gezond is. Als zich dat ook electoraal vertaalt, zal ik een tevreden man zijn.

Als Vlaamse onafhankelijkheid de aankomst is van de Ronde van Vlaanderen, liggen er nog een paar stevige kasseistroken en lastige beklimmingen op onze weg. 25 mei is de eerste. Wat is de inzet van deze verkiezingen?

De inzet is onze vrijheid. Dat klinkt heel algemeen, maar laat het me duidelijk maken met vier punten. Ik zou graag willen dat de verhouding BelgiŽ-Vlaanderen wordt uitgeklaard in het voordeel van de onafhankelijkheid van Vlaanderen. Een overwinning van het Vlaams Belang of een stevige uitslag zou daarin een mooie aanduiding zijn. Twee: BelgiŽ is een immigratieland en Vlaanderen moet daaraan een einde stellen. Ook daarin is een Vlaams Belang-stem essentieel. Drie: de Europese Unie. Op 25 mei moet Vlaanderen, voor het eerst, naar buiten treden met een EU-kritische uitslag. Dat is heel belangrijk, want wat er in Europa op de agenda staat, zal ons in een Groot-BelgiŽ doen terechtkomen. Vier: we moeten onder de aandacht brengen dat deze Vlaamse regering geen goede regering is geweest. En dus moet die regering afgestraft worden. Vlaanderen verdient beter.

Een voetbaltrainer wordt afgerekend op het resultaat van zijn ploeg. Met welk resultaat bent u tevreden?

We moeten mikken op 10 procent of meer. Dan kunnen we er in 2019 weer helemaal staan, net zoals Le Pen en Wilders dat gedaan hebben na een dipje. Dat moet, want wij zijn een identitaire volksbeweging die het Europa van de 21ste eeuw gestalte wil geven. †

“Het Vlaams Belang staat voor de grootste uitdaging in zijn bestaan: de omvorming van radicale Vlaams-nationale fractie naar republikeinse volkspartij”Ö

Daarover gaat het boek. Dat is de essentie. Ik zou graag hebben dat al dat gedoe rond Vlaams-nationalisme - radicaal of gematigd - plaats maakt voor het heldere concept van de republikeinse gedachte. De vorming van een nieuwe, eigen staat. Dat is een ernstige zaak die goed moet voorbereid worden. Het moet nu echt ophouden. Het moet gedaan zijn met het hervormen van BelgiŽ. 2014 is de aanzet voor de bevrijding van Vlaanderen in 2019.

U gelooft er rotsvast in.

Natuurlijk. Anders zat ik hier niet. (lachend)
vlaamsbelang . interviews . 03 mei 2014
Deel dit op Twitter Deel dit op Facebook Verstuur dit bericht naar vrienden Googles +1
 Kalender 2017
 Word lid van Vlaams Belang!
Sociale media - YouTube Sociale media - PDF  Sociale media - Afdrukken Sociale media - RSS
Sociale media - Facebook Sociale media - Twitter Sociale media - +1 Sociale media - Pinterest
Zogezegd
In Brussel en WalloniŽ is het werk neerleggen verworden tot een Pavlov-reflex op elk ongenoegen.

Jan Segers

Bezoek de website van de Vlaams Belang Jongeren
e-magazine
onze digitale nieuwsbrief