Een tijd terug werden vier politieagenten van de zone Rupel gearresteerd op verdenking van drughandel en corruptie. Eén van hen, Rachid Brikaoui, is nu ook officieel in verdenking gesteld voor de moord op een 23-jarige verslaafde student uit Antwerpen. De speurders gaan ervan uit dat Rachid de spilfiguur was van een bende die zich met allerhande louche zaakjes inliet.

Eén en ander zet een domper op de gedachte dat een doorgedreven aanwerving van allochtonen bij de politie zonder meer een flinke stap vooruit zou zijn in het moeizame integratieproces. We mogen en willen deze zaak niet veralgemenen, maar het voorval bevestigt de eerdere ervaring die onze noorderburen op dit terrein hebben gemaakt. Groots opgezette en naar allochtonen gerichte promotie- en aanwervingscampagnes hebben er ook nooit voor een massale toeloop gezorgd. Dat was niet alleen - zo wees onderzoek uit – te wijten aan een gebrekkige schoolopleiding of taalkennis, maar ook het gevolg van sociale druk binnen de migrantengemeenschap. Een carrière bij de politie wordt daar niet zelden als “verraad” beschouwd.

Bovendien bleken er bij de allochtonen die het toch tot agent schopten, naderhand nogal wat rotte appels te zitten. Die konden niet weerstaan aan de sociale druk van hun gemeenschap of aan de verleiding om criminele vrienden te tippen over mogelijke acties van de politie. Regelrechte deelname aan criminele activiteiten kwam ook voor.

We geven het toe, onder elk koren zit er kaf. En de in opspraak gekomen korpschef van Antwerpen, Luc Lamine, was géén allochtoon. Maar dat de aanwerving van vreemdelingen bij de politie niet het verhoopte wondermiddel is om alsnog te komen tot een harmonieuze, multiculturele samenleving, is intussen ook wel duidelijk.

• Trefwoorden:
  
  allochtonen, multiculturele samenleving, Antwerpen, Gent