Met Parweiz naar open grenzen?

De repatriëring van Parweiz Sangari heeft heel wat stof doen opwaaien en inkt doen vloeien. De jonge Afghaan verbleef al enkele jaren in ons land, was schijnbaar goed geïntegreerd en werd gisteren op het vliegtuig richting Kaboel gezet. Tot grote verontwaardiging van SP.a en Groen, uiteraard, maar ook CD&V zong mee in het aandoenlijke koor van opgeklopte emoties. Men kan de uitzetting van Parweiz betreuren of ongerijmd noemen, maar de normale procedure was uitgeput en al zijn asielaanvragen waren telkens weer afgewezen. Aan het eind van de rit blijft dan alleen nog de uitwijzing over. Dat kan op het eerste zicht hardvochtig lijken, maar het is wel de enige mogelijke weg. Doe je dat niet, dan zet je de poort wagenwijd open voor willekeur.

Regels of geen regels

Vorig jaar vroegen 1.385 niet begeleide minderjarigen politiek asiel aan in België. Om pijnlijke zaken zoals die van Parweiz Sangari tegen te gaan, wil staatssecretaris voor Asiel en Migratie Maggie De Block nu dat minderjarige asielzoekers sneller worden uitgewezen. Maar dat is natuurlijk niet wat de linkerzijde wil. Voor de schijn roepen Groen en SP.a nu wel dat er duidelijke regels moeten komen, maar in werkelijkheid willen ze helemaal géén regels. Ze willen open grenzen. Parweiz Sangari en anderen worden daarbij gebruikt als goedkoop propagandawapen en kanonnenvlees tegen het zogezegd veel te strenge asielbeleid.

Te streng? Vergeet het maar

België heeft nog altijd zowat het meest lakse asiel- en immigratiebeleid van West-Europa. Daarom scoren we in alle betreffende statistieken ook zo hoog (lees: slecht). Tegenstanders van de uitwijzing roepen dat Parweiz nu terug moet naar een land dat hij niet goed kent en dat dit ‘onmenselijk’ zou zijn. Tja, België kende hij natuurlijk ook niet voor hij hier aanspoelde, dus dat argument snijdt geen hout. We zijn het er wel mee eens dat men asielzoekers en dus ook en vooral minderjarige asielzoekers veel sneller duidelijkheid moet geven over hun toekomst. Dat betekent echter ook dat men paal en perk moet stellen aan de eindeloze procedureslag die advocaten soms uitvechten, waardoor ze hun cliënten de (vaak valse) hoop geven dat die na jaren procederen uiteindelijk toch een verblijfsvergunning zullen krijgen.

Sommigen noemen het te gek dat Sangari het land uitmoet, terwijl illegalen met een strafblad of een crimineel verleden hier vaak wel een verblijfsvergunning krijgen. Dat is inderdaad krankzinnig, maar dat laatste betekent niet dat we alle minderjarige illegalen dan ook maar meteen een verblijfsvergunning en Belgisch paspoort moeten geven, waarna ze – in het kader van de gezinshereniging hun hele familie laten overkomen. Wie begaan is met onze sociale zekerheid en onze welvaart moet grenzen stellen. Dat is niet alleen in ons belang, maar in het belang van iedereen. Vlaanderen kan niet het OCMW van de hele wereld zijn.

• Trefwoorden:
  
  OCMW, sociale zekerheid, asiel, asielzoekers, Maggie De Block, SP.A, CD&V, Afghanistan, Groen, België, Parweiz Sangari