Vlaams Belang - echt.onafhankelijk
De papieren tijger van de N-VA De papieren tijger van de N-VA

De papieren tijger van de N-VA

Een doodgeboren kind. Zo noemt Vlaams fractievoorzitter Chris Janssens de Vlaamse heropstanding van de N-VA in een opiniebijdrage op Doorbraak.

De N-VA zat de laatste tijd met enkele prangende problemen. Er was een personeelsprobleem met haar fractieleider in de Kamer. Daarnaast waren er de jongste peilingen die een heropstanding van het Vlaams Belang voorspellen. Een heropstanding die naar mijn bescheiden mening niet alleen het gevolg is van het falende asielbeleid van deze regering, maar ook van de teleurstelling die bij veel Vlaams-nationalisten en Vlaamsgezinden leeft, die al hun hoop op de N-VA hadden gesteld om Vlaanderen verder te ontvoogden. IJdele hoop helaas. En er waren ten slotte de regelmatige speldenprikken vanwege enkele gezaghebbende figuren uit de Vlaamse Beweging over de communautaire omerta die bij de N-VA heerst.

En dus moest daar iets aan gedaan worden. Dat mondde uit in de beslissing om Hendrik Vuye naar de uitgang van het fractievoorzitterschap te leiden en dat diplomatisch in te kleden door hem de opdracht te geven om voor de N-VA het pad naar een confederaal België uit te tekenen. De N-VA hoopt hiermee twee vliegen in één klap te slaan. Een oplossing voor het probleem-Vuye en haar communautair blazoen oppoetsen.

Belgisch legalisme = doodlopende straat

Inpikkend op dit laatste: is dit nu de communautaire heropstanding van de N-VA? Meer ten gronde en daarmee samenhangend: waar leidt deze nieuwe communautaire strategie van de N-VA naartoe? Het antwoord is helaas eenvoudig: ze leidt naar nergens en vooral niet naar verdere Vlaamse ontvoogding. Wie immers de weg van het Belgisch legalisme wil volgen, zoals de N-VA, botst altijd op het veto van de Franstaligen voor wat hen niet aanstaat, zoals daar zijn écht Vlaams zelfbestuur, confederalisme of Vlaamse onafhankelijkheid. Dit initiatief is dan ook een doodgeboren kind. Als het de N-VA écht menens is met de Vlaamse ontvoogding, dan tonen Catalonië en Schotland aan welke weg daartoe moet worden bewandeld. Wil de N-VA deze succesvolle weg volgen, dan moet ze m.i. vier zaken doen.

Vierstappenplan

Eén. Creëer een breder draagvlak voor Vlaamse onafhankelijkheid door de komende jaren massaal te investeren in een brede permanente campagne waarmee een ruimer segment van de Vlaamse bevolking wordt overtuigd van het nut en de noodzaak daarvan. Het Vlaams Belang heeft de jongste decennia op deze wijze het zaad van de Vlaamse onafhankelijkheid gezaaid en daar in de schoot van de Vlaamse bevolking een basis voor gecreëerd. De N-VA kan, in navolging van het Vlaams Belang, de vele middelen waarover ze thans beschikt daarvoor gebruiken.

Twee. Kies partijpolitiek de juiste bondgenoten. In zee gaan met die partijen die het Vlaamse zelfstandigheidsstreven alleen maar willen afremmen of het zelfs vijandig gezind zijn, brengt geen zoden aan de dijk. De N-VA zit al sinds 2004 – op een kleine onderbreking na – samen met een aantal traditionele partijen in de Vlaamse regering en sinds bijna anderhalf jaar in de federale regering. Wat heeft dit wezenlijk bijgebracht aan de verdere Vlaamse verzelfstandiging? Intussen houdt de N-VA wél het ondemocratische “cordon sanitaire” tegen een bondgenoot in het Vlaamse onafhankelijkheidsstreven hardnekkig in stand waarbij men zich de vraag stelt waarom. Ter herinnering: het “cordon sanitaire” werd in een ver verleden om politiek-strategische redenen in het leven geroepen door de belgicistische en linkse krachten om het Vlaamse zelfstandigheidsstreven en rechts te verzwakken. Waarom zou een Vlaams-nationale (?) partij zich gebonden moeten voelen door een politieke strategie die uitgerekend door België en links werd uitgedacht om de Vlaamse ontvoogding te dwarsbomen en rechts te neutraliseren?

Drie. Stap af van het axioma om via de Belgisch legalistische en legitieme weg de Vlaamse zelfstandigheid te willen verwezenlijken want dat is zoeken naar de kwadratuur van de cirkel. In de Belgische context kan men immers niets wezenlijks realiseren om de Vlaamse ontvoogding te bewerkstelligen, want tegen alle fundamentele hervormingen kunnen en zullen de Franstaligen hun veto stellen. Het leidt alleen maar tot onbevredigende compromissen waarvoor dan nog telkens een zware prijs moet worden betaald.

En vier. Kies voor de strategie van de communautaire spanning in plaats van voor de communautaire pacificatie. Spanning is de motor van verandering; pacificatie de weg van het status quo. Gebruik daarom de Vlaamse regering en het Vlaams parlement om het communautaire thema permanent op nummer één van de politieke agenda te zetten en als breekijzer voor de Vlaamse onafhankelijkheid.

Communautaire waakvlam

In de zet die Bart De Wever heeft gedaan, kan ik helaas geen van deze vier strategische pistes herkennen. Ik vrees dan ook dat dit manoeuvre niet veel meer is dan een papieren tijger. Een poging om de Vlaamsgezinden de indruk te geven dat de N-VA zich opnieuw de reden van haar bestaan zou herinneren. We moeten ons wat dat betreft evenwel geen illusies maken: indien er in 2019 opnieuw een federale regering moet worden gevormd, dan zal de communautaire waakvlam die de N-VA vorige week heeft aangestoken, weer snel gedoofd worden.

Chris Janssens
Fractievoorzitter Vlaams Belang in het Vlaams Parlement
@chrisjanssensVB


#ChrisJanssens  #N-VA  #BartDeWever
vlaamsbelang . nieuws . 19 januari 2016
Deel dit op Twitter Deel dit op Facebook Verstuur dit bericht naar vrienden Googles +1
 Islamterreur - Ondergaan of terugslaan
Meldpunt asieloverlast
 Word lid van Vlaams Belang!
Sociale media - YouTube Sociale media - PDF  Sociale media - Afdrukken Sociale media - RSS
Sociale media - Facebook Sociale media - Twitter Sociale media - +1 Sociale media - Pinterest
Zogezegd
In veel Europese landen gaapt er een kloof tussen de houding van de regering en de opvatting van de burgers.

György Konrád

Bezoek de website van de Vlaams Belang Jongeren
e-magazine
onze digitale nieuwsbrief