Van Bossuyt heeft geen gegevens over leefloners in het buitenland
Stellen dat één en ander misloopt bij de toekenning van leeflonen is een open deur intrappen. Zo was er bijvoorbeeld het OCMW-schandaal en het cliëntelisme in Anderlecht, en is het zo dat slechts 14 procent van de leefloners woonachtig is in Vlaanderen. Uit nieuwe cijfers die Kamerlid Ellen Samyn (Vlaams Belang) opvroeg blijkt nu ook dat controles op verblijf in het buitenland zwaar te wensen over laten. “Het is het zoveelste geval van een totaal gebrek aan controles op leefloners. Hoe meer vragen ik stel, hoe meer blijkt dat het systeem zo lek is als een zeef”, aldus Samyn.
Wie een tijdje in het buitenland verblijft, kan een leefloon ontvangen. Na één maand vervalt in principe het recht op leefloon. In uitzonderlijke gevallen kan een leefloon-gerechtigde de toestemming vragen aan het OCMW om langer in het buitenland te mogen verblijven. De beperking in de tijd veronderstelt natuurlijk dat er ook effectief controles doorgevoerd worden bij leefloongerechtigden op verblijf in het buitenland.
Samyn vroeg cijfers op over het aantal personen die minder dan één maand of maximaal één maand in het buitenland verbleven; het aantal personen voor wie een uitzondering gemaakt werd en die langer dan één maand in het buitenland verbleven, de landen waar leefloners verbleven en cijfers over het aantal aanvragen om langer dan één maand in het buitenland te mogen verblijven. “Ik was onthutst toen ik het antwoord van minister Anneleen Van Bossuyt (N-VA) zag”, stelt Samyn. “Haar administratie beschikt niet eens over deze cijfers. Volgens de minister controleren de individuele OCMW’s hun leeflooncliënten op regelmatige basis, en kan misbruik zo voorkomen worden.”
“De financiering van de OCMW’s moet naar de deelstaten overgeheveld worden”
“Dit zal ongetwijfeld zo zijn waar er voldoende personeel is, en een beperkt aantal cliënten, en waar er verantwoordelijkheidszin bestaat”, gaat Samyn verder. “Maar door de beperking van de werkloosheid in de tijd kloppen steeds meer mensen aan bij het OCMW, en verhoogt de druk op de medewerkers. Het is dan ook maar de vraag hoe lang zelfs de meest plichtsbewuste OCMW’s regelmatige controles op verblijf in het buitenland kunnen volhouden.”
Momenteel komt de financiering van de OCMW’s uit de federale schatkist, het is voor het Vlaams Belang dan ook onbegrijpelijk hoe de administratie van Van Bossuyt niet meer gegevens centraal bijhoudt om na te gaan of dit wel correct gespendeerd wordt. Door de gebrekkige controle is het maar een vraag van tijd vooraleer er weer een gelijkaardig schandaal zoals dat in Anderlecht aan het licht komt. “De financiering van de OCMW’s moet naar de deelstaten overgeheveld worden, waardoor op Vlaams niveau een sterkere controle kan worden uitgevoerd op de Vlaamse OCMW’s”, besluit Samyn. “Het hele systeem moet worden herbekeken. Met de huidige, beperkte controles dient het niet te verbazen dat de uitgaven aan sociale bijstand jaar na jaar toenemen. Afhankelijk van het OCMW kunnen de juiste sancties genomen worden. Ook hier zal Vlaanderen het beter doen dan Wallonië en Brussel. De Vlaming betaalt dus wederom om de bodemloze put van Brussel en Wallonië te dichten.”
