Beperking van de werkloosheid in de tijd is amper een besparing
De beperking van de werkloosheid in de tijd werd door de regering-De Wever voorgesteld als een ongeziene hervorming, en als een belangrijke besparing om de rampzalige begroting opnieuw op koers te krijgen. Nu blijkt echter dat slechts 10 procent van de betrokkenen duurzaam aan het werk is, terwijl een groot deel van de mensen die hun werkloosheidsuitkering verloren een leefloon aanvraagt. "Een groot deel van de zogenaamde besparingen van de regering-De Wever wordt gezocht binnen de Sociale Zekerheid”, reageert Kamerlid Ellen Samyn (Vlaams Belang). Tot op vandaag blijkt de regering daar heel weinig gerealiseerd te hebben."
Van bij de aankondiging van de besparingsoperatie en de voortdurende zoektocht naar miljarden was het duidelijk dat de regering-De Wever zou beginnen snoeien in de sociale uitkeringen. Dat de overheidsfinanciën rampzalig zijn, wordt door geen zinnig mens ontkend. “De aankondigingspolitiek van de regering-De Wever is echter ongeëvenaard”, aldus Samyn. “Ze kondigt de ene grote besparing na de andere aan, waaronder de beperking van de werkloosheid in de tijd. Die maatregel moest een dubbel effect hebben: meer mensen aan het werk krijgen én een aanzienlijke besparing realiseren.” Vandaag blijkt echter dat ook deze hervorming slechts een beperkte besparing oplevert. Experten stellen intussen dat halfslachtig begrotingswerk niet langer zal volstaan tijdens de volgende begrotingsonderhandelingen.
Na het gerommel aan de pensioenen en de beperking van de werkloosheid in de tijd zijn alle ogen nu gericht op de andere grote uitgavenpost binnen de sociale zekerheid: de langdurig zieken. België telt ondertussen maar liefst 576.000 langdurig zieken. Rekent men de langdurig zieke ambtenaren mee, dan loopt dat cijfer op tot meer dan 600.000. "Minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke (Vooruit) kondigde aan dat hij 100.000 langdurig zieken via zijn Terug-naar-werkbeleid opnieuw naar de arbeidsmarkt wil begeleiden. Tot op vandaag is daar bitter weinig resultaat van te zien", gaat Samyn verder.
“Bij de bevoegde ministers blijft het opvallend stil”
De minister werkt met een stappenplan in verschillende golven om langdurig zieken opnieuw aan het werk te krijgen. Ondertussen is men in voorbereiding van de vierde golf, maar nog steeds is er nauwelijks meetbaar resultaat. De maatregelen vertrekken vooral vanuit dwang, terwijl de ziekteprofielen van langdurig zieken in grote mate bestaan uit burn-outs en depressies, aandoeningen die vaak een langdurig karakter hebben. "Deze regering zou beter werk maken van maatregelen rond werkbaar werk”, besluit Samyn. “Louter focussen op dwang zal enkel leiden tot nieuwe uitval en herval bij mensen die in het verleden al langdurig ziek zijn geweest. Wanneer ik de bevoegde ministers bevraag over maatregelen inzake werkbaar werk, blijft het opvallend stil en wijzen ze allemaal naar elkaar. Deze regering zal deze problematiek dus duidelijk niet oplossen.”
De regering-De Wever beloofde orde op zaken te stellen, maar neemt geen duurzame maatregelen. Sommige hervormingen, waaronder de aanpak van het grote aantal langdurig zieken, blijven voor de socialisten nog steeds taboe. Stilaan wordt duidelijk dat de zogenaamde hervormingstrein in panne is gevallen. Voor een premier die voortdurend beloofde orde op zaken te stellen, is dit beleid onwaardig.
