Het zomerdossier van Barbara Pas
De zomer is aangebroken. Voor heel veel mensen het sein om gedurende enkele weken de teugels te vieren, en te ontsnappen aan de dagelijkse verplichtingen. En om in een stralende zon even te genieten van een welverdiende rust, met partner, gezin, vrienden of familie. Maar hoe deugddoend rustig deze periode ook moge zijn, soms zijn er bezorgdheden die je ook dan niet loslaten. Dossiers die je dermate nauw aan het hart liggen dat je ze misschien zelfs (stiekem) meesmokkelde in je reiskoffer… Wij gingen bij onze parlementsleden op zoek naar hun ‘zomerdossier’. Vandaag fractievoorzitter in de Kamer Barbara Pas.
Een dossier dat mij ook tijdens de zomervakantie niet los laat is de sluipende erosie van de taalwetgeving. Zo is het onaanvaardbaar dat Vlamingen niet in het Nederlands terecht kunnen in Brusselse ziekenhuizen of dat ze bij dringende medische hulp in Brussel en de rand vaak niet geholpen worden in de eigen taal. Ook bij de Brusselse gemeenten en OCMW's wordt bij aanwervingen en bevorderingen de taalwetgeving massaal met de voeten getreden, maar de regering De Wever weigert daar iets aan te doen. Elk Vlaams Belang-voorstel vegen ze van tafel: bijvoorbeeld de vernietigingsbevoegdheid bij de vice-gouverneur leggen en niet langer bij de Brusselse overheid die er al decennia niets aan doet… De regering De Wever doet er helemaal niets aan “want het staat niet in het regeerakkoord”.
Dat er anno 2026 nog altijd politieke strijd nodig is voor een correcte toepassing van de taalwetgeving, zegt veel over de staat van dit land.
Dat zegt alles. Deze problematiek is een symptoom van een bredere communautaire stilstand. De N-VA heeft van staatshervorming en confederalisme jarenlang in verkiezingscampagnes haar handelsmerk en zelfs breekpunt gemaakt, maar de praktijk leert de Vlaming telkens hetzelfde: van zodra de N-VA ministerposten aangereikt krijgt, verdwijnen de communautaire ambities in de diepvriezer. Het regeerakkoord bevat zelfs geen concrete bevoegdheidsoverdrachten, geen broodnodige splitsing van fiscaliteit of sociale zekerheid, enkel wat gerommel in de marge.
Daarom is en blijft het Vlaams Belang nodig. Wij zijn vandaag de enige partij die in het federaal parlement het communautaire vuur blijft aanwakkeren. Wij stellen vragen, dienen concrete voorstellen in en confronteren de regering met haar eigen beloftes. Vlaamse eisen verdedigen doe je niet alleen in verkiezingstijd. Dat doe je elke dag, ook als de rest met vakantie is.
