Het zomerdossier van Bob De Brabandere
Het is zomer. Voor heel veel mensen het sein om gedurende enkele weken de teugels te vieren, en te ontsnappen aan de dagelijkse verplichtingen. En om in een stralende zon even te genieten van een welverdiende rust, met partner, gezin, vrienden of familie. Maar hoe deugddoend rustig deze periode ook moge zijn, soms zijn er bezorgdheden die je ook dan niet loslaten. Dossiers die je dermate nauw aan het hart liggen dat je ze misschien zelfs (stiekem) meesmokkelde in je reiskoffer… Wij gingen bij onze parlementsleden op zoek naar hun ‘zomerdossier’. Vandaag fractievoorzitter in het Brussels Parlement Bob De Brabandere.
Wat mij niet loslaat, is de teloorgang van de vrije meningsuiting in Brussel. Ooit was onze hoofdstad een vrijhaven van vrijheid van meningsuiting. Wie ‘zijn gedacht wou kunnen zeggen’, die kwam naar hier. Vandaag is het spijtig genoeg andersom: nergens in dit land staat de vrijheid van meningsuiting steviger onder druk dan in Brussel. De oorzaak? De combinatie van linkse straatterreur, gedoogd islamistisch extremisme en linkse machthebbers.
Lezingen en bijeenkomsten worden geannuleerd onder druk van extreemlinkse en islamistische groeperingen, die met intimidatie en geweld tegenstanders het zwijgen willen opleggen. De linkse potentaten die in Brussel maar al te vaak de plak zwaaien gebruiken de dreigementen dan als lapmiddeltje om een verbod te handhaven… tegen de organisatoren van het evenement, in plaats van de gewelddadige linkse meningstirannen. En de incidenten blijven zich opstapelen: talloze gewelddadige acties op vakbondsbetogingen, vandalisme aan openbare gebouwen en zelfs het Vlaams Parlement, vechtpartijen met de politie… Het probleem valt niet te ontkennen.
En intussen doet zogenaamd ‘aanvaardbaar rechts’ in Brussel ook lustig mee met links. Zo verbood de burgemeester van Watermaal-Bosvoorde, David Leisterh (MR), enkele maanden terug zonder boe of ba een bijeenkomst, een diner/debat, in zijn gemeente. Ter verantwoording geraakte hij niet verder dan ‘geen extreemrechts!’
Wat doet het Vlaams Belang hiertegen?
Onze partij heeft al een aantal keer initiatief genomen om dit aan te kaarten, onder andere ook in het Brussels Parlement. Daar is men echter bijzonder hardnekkig om het probleem te ontkennen, dan wel te begraven. Ikzelf nam ook al tal van dergelijke initiatieven, maar stuit telkens op een muur.
Toen ik eerder dit jaar een vraag wou richten aan minister-president Boris Dilliès (MR) over de impact van antifa op de vrijheid van meningsuiting in Brussel, werd die door de voorzitter van het parlement (ook MR) botweg onontvankelijk verklaard. Dat is bijzonder illustratief voor het Brusselse politieke klimaat, dat hoe langer hoe meer op een extreemlinks, islamistisch schrikbewind lijkt, waarbij andere stemmen de mond worden gesnoerd door een coalitie tussen straatterreur en de politieke cenakels. Blijkbaar doet de MR daar nu ook aan mee, om partner PS naar de mond te praten.
Geen enkele partij wil die strijd blijkbaar aanvatten, maar Vlaams Belang zal dat wel blijven doen. Want het is nodig. Het zal blijkbaar pas goed zijn voor andere partijen als niet alleen evenementen worden verboden, maar er in Brussel ook doden zullen vallen als gevolg van extreemlinks politiek geweld.
