Het zomerdossier van Dieter Keuten
Het is zomer. Voor heel veel mensen het sein om gedurende enkele weken de teugels te vieren, en te ontsnappen aan de dagelijkse verplichtingen. En om in een stralende zon even te genieten van een welverdiende rust, met partner, gezin, vrienden of familie. Maar hoe deugddoend rustig deze periode ook moge zijn, soms zijn er bezorgdheden die je ook dan niet loslaten. Dossiers die je dermate nauw aan het hart liggen dat je ze misschien zelfs (stiekem) meesmokkelde in je reiskoffer… Wij gingen bij onze parlementsleden op zoek naar hun ‘zomerdossier’. Vandaag Kamerlid Dieter Keuten.
Tijdens het reces maak ik graag tijd voor mijn gezin en om in de tuin te werken. Maar één dossier zal zeker nooit ver weg zijn, want vanop mijn terras zie ik ’s avonds de lichtjes van Vynova Tessenderlo, de oudste chemische site van Limburg, die teruggaat tot 1892. Het is een vertrouwd beeld, maar tegelijk een dagelijkse herinnering aan een bedrijf waarvan de toekomst – en die van zo’n 2.000 afhankelijke gezinnen - al maanden aan een zijden draadje hangt. Nergens in Vlaanderen voelen we de industriële achteruitgang vandaag zo sterk als in Limburg.
De Limburgse economie bewees in het verleden bijzonder weerbaar te zijn. Na de stopzetting van de steenkoolmijnen, na het vertrek van Philips en Ford en recenter nog na de pandemie, bleef de werkgelegenheid in onze provincie sterk. Dankzij de chemische industrie en de logistiek zijn er in onze streek altijd goedbetaalde jobs te vinden geweest voor wie bereid is om flexibele uren te werken, ook voor laaggeschoolden. Maar nu de industrie in Limburg op 20 jaar tijd is gehalveerd en er haast wekelijks slecht nieuws bijkomt, maken zelfs de meest trouwe werknemers zich zorgen over hun toekomst.
Hoe reageert men in Brussel?
Daar heerst gelatenheid. De grote beloftes over goedkopere energie, snellere vergunningen en minder verstikkende klimaatregels blijven voorlopig vooral woorden. Ik blijf druk zetten voor onze industrie in de gemeenteraad, en in het federaal parlement hoop ik dat mijn amendementen ter versterking van een resolutie voor het redden van de chemische industrie, eindelijk gestemd zullen worden.
Voor het Vlaams Belang blijft het behoud van onze maakindustrie een topprioriteit. Dat gaat over veel meer dan één bedrijf. Het gaat over onze strategische autonomie, over de welvaart van Vlaamse gezinnen en over de vraag of ook de volgende generaties nog kwaliteitsvolle industriële jobs zullen vinden in eigen streek. Ik hoop dus dat de lichtjes van Vynova blijven branden, als symbool van een Limburg dat wederom kan groeien, ondernemen en produceren.
