Het zomerdossier van Dominiek Lootens-Stael
Het is zomer. Voor heel veel mensen het sein om gedurende enkele weken de teugels te laten vieren, en te ontsnappen aan de dagelijkse verplichtingen. En om in een stralende zon even te genieten van een welverdiende rust, met partner, gezin, vrienden of familie. Maar hoe deugddoend rustig deze periode ook moge zijn, soms zijn er bezorgdheden die je ook dan niet loslaten. Dossiers die je dermate nauw aan het hart liggen dat je ze misschien zelfs (stiekem) meesmokkelde in je reiskoffer… Wij gingen bij onze parlementsleden op zoek naar hun ‘zomerdossier’. Vandaag Vlaams Parlementslid Dominiek Lootens-Stael.
De schending van de taalwetgeving in Brussel laat mij niet los. Brussel is als tweetalig hoofdstedelijk gebied ook de hoofdstad van Vlaanderen. Toch moeten we blijven vaststellen dat Nederlandstaligen al te vaak niet in het Nederlands geholpen worden. Aan het loket van een gemeente, in een politiekantoor, bij Bpost of zelfs in een ziekenhuis botsen mensen dikwijls op een taalbarrière die er gewoon niet zou mogen zijn. Dat is niet alleen frustrerend, het is ook onaanvaardbaar. Onkunde maar ook onwil zijn aan de orde van de dag, ook al neemt de kennis en het gebruik van het Nederlands toe.
De taalwetgeving bestaat niet voor de schijn. Ze moet ervoor zorgen dat Nederlandstaligen in Brussel op een volwaardige manier worden geholpen, bediend, behandeld en verzorgd. Ook met regeringen, federaal en Vlaams, waar N-VA de trekker is, blijft de naleving van de taalwetten en elk elementair fatsoen jaar na jaar verslechteren.
Welke initiatieven neemt u om dit dossier op de politieke agenda zetten?
In het Vlaams Parlement leg ik de verantwoordelijke minister geregeld op de rooster over de gebrekkige naleving van de taalwetgeving. En ik kaart de problemen aan in de Brusselse ziekenhuizen, bij de lokale besturen, de politiediensten en andere openbare diensten. Achter elk parlementair debat schuilen de ervaringen van mensen die mij vertellen dat ze zich in hun eigen hoofdstad niet in hun eigen taal geholpen voelen. Die getuigenissen verdienen meer dan een schouderophalen van de beleidsmakers.
Voor mij en onze partij is de oplossing duidelijk: de taalwetgeving moet eindelijk ernstig worden genomen en ook effectief worden afgedwongen. Wie de regels naast zich neerlegt, moet daarvoor verantwoordelijkheid dragen. Vlaanderen investeert elk jaar enorme bedragen in Brussel. Eén vijfde van de Brusselaars studeert af met een diploma uit het onderwijs van de Vlaamse Gemeenschap. Dan mag het toch vanzelfsprekend zijn dat Nederlandstaligen overal op een correcte dienstverlening in hun eigen taal kunnen rekenen, niet? Daar zal ik mij ook de komende jaren met volle overtuiging voor blijven inzetten.
