Het zomerdossier van Immanuel De Reuse
Het is zomer. Voor heel veel mensen het sein om gedurende enkele weken de teugels te laten vieren, en te ontsnappen aan de dagelijkse verplichtingen. En om in een stralende zon even te genieten van een welverdiende rust, met partner, gezin, vrienden of familie. Maar hoe deugddoend rustig deze periode ook moge zijn, soms zijn er bezorgdheden die je ook dan niet loslaten. Dossiers die je dermate nauw aan het hart liggen dat je ze misschien zelfs (stiekem) meesmokkelde in je reiskoffer… Wij gingen bij onze parlementsleden op zoek naar hun ‘zomerdossier’. Vandaag Vlaams Parlementslid Immanuel De Reuse.
Het zomerreces is voor mij een periode om even op adem te komen en tijd te maken voor de dingen die er tijdens een druk parlementair jaar soms bij inschieten. Een goed boek, een korte reis of even er op uit in eigen land, genieten van de tuin en op een zonnige avond iets drinken op een terras in Roeselare – dat durft wel eens in de Gezelle te zijn – geven nieuwe energie. Maar helemaal loslaten lukt nooit. Sommige dossiers blijven door je hoofd spelen.
Voor mij is dat de zorg voor mensen die het meest afhankelijk zijn van onze samenleving. Of het nu gaat om ouderen in onze woonzorgcentra of mensen met een handicap die al jaren wachten op de ondersteuning waarop ze recht hebben via het Het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH): achter elk dossier schuilen mensen en families die te vaak te lang in onzekerheid leven. De voorbije legislatuur heb ik deze thema's geregeld op de agenda gezet in het Vlaams Parlement.
Wat doet minister Gennez?
Ze pakt de structurele problemen helaas onvoldoende aan. Terwijl de personeelstekorten in de woonzorgcentra blijven aanslepen en duizenden mensen op een VAPH-budget wachten, blijft een kordate aanpak uit. Daardoor blijven kwetsbare mensen en hun families te vaak letterlijk en figuurlijk in de kou staan.
Ook na het zomerreces blijf ik dit dossier met overtuiging opvolgen. Onze ouderen en mensen met een handicap verdienen geen loze beloftes, maar een overheid die haar verantwoordelijkheid neemt. Ik zal de Vlaamse Regering dan ook blijven aanspreken op haar verantwoordelijkheid, zodat kwaliteitsvolle zorg en tijdige ondersteuning geen voorrecht worden, maar opnieuw een vanzelfsprekend recht voor iedereen die ze nodig heeft.
