Het zomerdossier van Leo Pieters
Het is zomer. Voor heel veel mensen het sein om gedurende enkele weken de teugels te laten vieren, en te ontsnappen aan de dagelijkse verplichtingen. En om in een stralende zon even te genieten van een welverdiende rust, met partner, gezin, vrienden of familie. Maar hoe deugddoend rustig deze periode ook moge zijn, soms zijn er bezorgdheden die je ook dan niet loslaten. Dossiers die je dermate nauw aan het hart liggen dat je ze misschien zelfs (stiekem) meesmokkelde in je reiskoffer… Wij gingen bij onze parlementsleden op zoek naar hun ‘zomerdossier’. Vandaag Vlaams Parlementslid Leo Pieters.
Niet enkel tijdens het jaar maar ook in het zomerreces laat de politiek mij niet los. Het is wel de uitgelezen periode om meer de focus te leggen op een groter dossier. Het plattelandspact is er zo één. Een dossier dat tot op heden bij woorden bleef. Bevoegd minister Hilde Crevits heeft alleen een startvoorstelling georganiseerd om het aan te kondigen en daar is het bij gebleven.
Het handelt over het landelijk gebied en verwijst naar alle regio’s en gemeenten buiten de stedelijke bebouwing waar dorpen, akkers, weilanden en natuur de overhand hebben. De ‘boerenbuiten’, zoals men zegt. Het grootstedenbeleid kennen we allemaal, hoe het er reilt en zeilt. De landelijke gebieden worden gekenmerkt door een lagere bevolkingsdichtheid, en veel open ruimte, met een uitgesproken aanwezigheid van landbouw en natuur. De woonkernen zijn vaak dorpen en gehuchten, de omgeving is schaars bebouwd en het landschap wordt voornamelijk gebruikt voor voedselproductie, natuurbehoud en recreatie.
De tijd van het zomerreces gebruik ik om met de fiets, te voet of het openbaar vervoer de verschillende landelijke gebieden te doorkruisen te observeren en mensen aan te spreken. De vaststelling over de jaren heen is dat waar je ook komt, het nergens hetzelfde is. Andere types van landschappen, begroeiing en mentaliteit. Al m’n kinderen wonen in een andere provincie en op die wijze kom ik ook regelmatig in andere omgevingen. Vaak komen stedelingen naar landelijke gebieden om tot rust te komen. De organisatie van deze samenleving dient wel in handen te blijven van de eigen bevolking met al degenen die het land gebruiken om van te leven of om te beheren.
Maar is het platteland nog leefbaar? Bakkers, slagers en kruidenierszaken vind je er niet meer omdat het financieel niet meer rendabel is.
Op het platteland vind je vaak slaapdorpen. De sociale omgang is er in veel gevallen gestoeld op vrijwilligers. Met het verdwijnen van de oudere generatie komt ook daar op veel plaatsen een einde aan. Jongere generaties trekken weg en zijn niet snel meer geneigd om dat vrijwilligerswerk over te nemen. Het zal een gecoördineerde aanpak moeten worden tussen alle mogelijke instanties en bevoegdheden om op een diverse wijze, naar eigen stijl en gebruiken, dit platteland leefbaar te houden.
