Het zomerdossier van Tom Lamont
Het is zomer. Voor heel veel mensen het sein om gedurende enkele weken de teugels te vieren, en te ontsnappen aan de dagelijkse verplichtingen. En om in een stralende zon even te genieten van een welverdiende rust, met partner, gezin, vrienden of familie. Maar hoe deugddoend rustig deze periode ook moge zijn, soms zijn er bezorgdheden die je ook dan niet loslaten. Dossiers die je dermate nauw aan het hart liggen dat je ze misschien zelfs (stiekem) meesmokkelde in je reiskoffer… Wij gingen bij onze parlementsleden op zoek naar hun ‘zomerdossier’. Vandaag Vlaams Parlementslid Tom Lamont.
De zomermaanden zijn voor mij een welgekomen wissel van bitse debatten naar meer tijd voor het gezin, meer sport en uitgebreider studiewerk. Eerst en vooral maak ik deze zomer tijd om te sporten. Niets ontspant mij zo goed als mijn loopschoenen aantrekken, te tennissen of een nieuwe sport uit te proberen. Wie het politieke werk kent, weet dat een gezonde geest een gezond lichaam nodig heeft. Daarnaast is de zomer natuurlijk hét moment om voluit te genieten van het gezin. De drie dochters groeien in snel tempo op en die tijd krijg je natuurlijk nooit terug. Wat creatieve uitstapjes en de tijd nemen om ze nieuwe dingen te leren…
Tussendoor neem ik deze zomer ook de tijd om mij verder te verdiepen in de Vlaamse fiscaliteit. De fiscale autonomie. Op mijn leestafel ligt onder meer het boek ‘Openbare financiën’ van Frank Naert. Maar ook een opmerkelijke studie van de UGent, met een titel die kan tellen: "Vlaamse fiscale autonomie: fel gegeerd, maar niet gebruikt."
Vlaanderen haalt jaarlijks 10,8 miljard euro op via de opcentiemen op de personenbelasting, maar gebruikte de fiscale autonomie die het sinds de zesde staatshervorming heeft nog nooit om de lasten voor de werkende Vlaming te verlagen. Nochtans zou een volledige teruggave van die opcentiemen ruw geschat zo'n 2.500 euro per belastingaangifte betekenen.
En de Vlaamse uitgaven?
Die stegen wel. Tussen 2015 en 2024 met 64,6 procent. En de Vlaamse schuld explodeerde met maar liefst 130 procent, zelfs sneller dan de schuld in Wallonië en Brussel. De Vlaamse Regering deelde in 2025 zelfs 19,5 miljard euro aan subsidies uit, waarvan de efficiëntie enorm veel vragen oproept.
Daarom gebruik ik de tijd ook om een diepgaande analyse te maken van de overheidsuitgaven in Vlaanderen. De Vlaamse regering grijpt te snel naar nieuwe belastingen in plaats van te kijken naar de uitgavenzijde. In plaats van opnieuw in de portefeuille van de Vlaming te zitten kan men gerust wat meer. Voor mij is de conclusie duidelijk: de Vlaamse Regering kán de belastingen op arbeid verlagen als ze de juiste knopen doorhakken maar kiest ervoor het niet te doen. Dat is een politieke keuze, en de verkeerde.
