Mensen met handicap botsen op toegankelijkheid bij De Lijn
Tijdens een hoorzitting in de commissie Mobiliteit over toegankelijk openbaar vervoer heeft Vlaams Parlementslid Sarah T’Joens (Vlaams Belang) de aanhoudende tekortkomingen bij De Lijn aangeklaagd. Uit de getuigenissen bleek onder meer dat de braillemarkering op de noodknop en de halteknop in heel wat voertuigen identiek is, waardoor blinde en slechtziende reizigers beide knoppen niet eenvoudig van elkaar kunnen onderscheiden. “Wie afhankelijk is van het openbaar vervoer, moet daar veilig, zelfstandig en waardig gebruik van kunnen maken”, zegt T’Joens. “Vandaag blijkt opnieuw dat dat voor veel Vlamingen met een beperking nog altijd geen evidentie is.”
De grootste achterstand situeert zich volgens de hoorzitting bij de visuele toegankelijkheid, maar ook het vernieuwde Masterplan Toegankelijkheid blijft volgens T’Joens te vrijblijvend. Dat plan moet de halte-infrastructuur richting 2030 toegankelijker maken, waarbij de Vlaamse overheid inzet op haltes langs gewestwegen en de lokale besturen ondersteunt bij haltes langs gemeentelijke wegen en op gemeentelijke terreinen. De Lijn stelt zelf dat Vlaanderen tegen 2030 de helft van de haltes toegankelijk wil hebben. “Wanneer zogenaamde aangepaste haltes in werkelijkheid niet voldoen door slechte markeringen, ontbrekende geleidelijnen of andere omgevingsfactoren, dan is er nog veel werk aan de winkel”, aldus T’Joens. “Ambities op papier volstaan niet. Er zijn duidelijke doelstellingen, afdwingbare garanties en een hoger uitvoeringstempo nodig.”
“Toegankelijkheid stopt niet aan de haltepaal”
Daarbij mag toegankelijkheid niet verengd worden tot de halte zelf. Verschillende sprekers wezen erop dat haltes die officieel als toegankelijk worden geregistreerd, in de praktijk niet altijd bruikbaar zijn. Ontbrekende of moeilijk bereikbare zebrapaden, onderbroken geleidelijnen, obstakels op voetpaden en een gebrekkige aansluiting tussen halte en omgeving zorgen ervoor dat reizigers alsnog vastlopen. “Een toegankelijke halte heeft weinig waarde wanneer mensen er niet veilig en zelfstandig kunnen geraken”, vervolgt het Vlaams Parlementslid. “Toegankelijkheid stopt niet aan de haltepaal. De volledige verplaatsingsketen moet kloppen.”
Volgens T’Joens is de tijd van vrijblijvende beloftes voorbij. De Lijn werd in beroep veroordeeld wegens discriminatie van rolstoelgebruikers omdat redelijke aanpassingen onvoldoende werden voorzien, wat de ernst van het probleem onderstreept. “De Lijn heeft een palmares van gerechtelijke veroordelingen wegens discriminatie van reizigers met een handicap. Dat maakt vrijblijvende ambities onverteerbaar”, besluit T’Joens. “Mensen met een beperking hebben recht op openbaar vervoer dat niet alleen in ronkende beleidsnota’s, maar ook in de praktijk écht toegankelijk is.”
