Repatriëring landgenoten uit Golfstaten is een blamage
De repatriëring van Belgen die vastzitten in de Golfstaten verloopt bijzonder moeizaam en zorgt voor groeiende onzekerheid en frustratie bij betrokkenen en hun families. “Onze landgenoten mogen niet de prijs betalen voor administratieve onbekwaamheid en politieke miscommunicatie”, zegt Vlaams Belang-Kamerlid Ellen Samyn. “Crisisbeheer is geen persmoment. Het is organiseren, uitvoeren en verantwoordelijkheid nemen.”
Hoewel de regering een militaire repatriëring aankondigde om landgenoten veilig naar huis te brengen, bleek op vrijdag 6 maart dat een geplande repatriëringsvlucht niet kon doorgaan omdat de noodzakelijke overvlucht- en landingsvergunningen, onder meer met betrekking tot het Egyptische luchtruim, niet in orde waren. “Landgenoten zitten daar in spanning te wachten terwijl de regering hier in Brussel niet eens de basisadministratie op orde krijgt,” aldus Samyn. “Dit is geen crisisbeheer, dit is crisis-chaos. Eerst wel, dan niet. Vandaag geen vlucht, morgen wél. De communicatie is één grote warboel.”
Het Vlaams Belang wijst op het opvallende contrast met buurlanden. “Nederland en Luxemburg kregen wél snel de nodige diplomatische clearance en brachten intussen al Belgen veilig richting Europa. België slaagt daar blijkbaar niet in,” stelt Samyn. Volgens berichten zijn inmiddels 13 Belgen onderweg naar Europa op een toestel onder Luxemburgse vlag, terwijl België pas daarna met een toestel ‘onder Belgische vlag’ opnieuw richting Muscat zou vliegen om bijkomende landgenoten op te halen. “We zijn in een situatie beland waarin Belgen sneller thuiskomen dankzij buitenlandse operaties dan dankzij hun eigen regering. Dat is een blamage.”
“Nu ziet het publiek improvisatie en interne chaos”
Extra problematisch vindt het Vlaams Belang de tegenstrijdige verklaringen die in de media circuleren. Minister Prévot spreekt minister Francken tegen over de vraag of er vandaag al dan niet een militaire repatriëring uit Oman plaatsvindt. “In een crisissituatie moet er één duidelijke commandolijn zijn en één eenduidige communicatie”, stelt Samyn. “Nu ziet het publiek vooral improvisatie en interne chaos.”
“Belgen worden gedwongen om zelf oplossingen te zoeken omdat ze niet weten waar ze aan toe zijn. Dat zegt alles over het falen van deze aanpak”, besluit Samyn. “Prévot moet in het parlement volledige transparantie geven over wat fout liep, en welke concrete maatregelen worden genomen om herhaling te vermijden. Blijkbaar heeft men zelfs niet geleerd uit ervaringen uit het verleden.”
