Flexi-jobs leggen hypocrisie van Belgische arbeidsmarktbeleid bloot
Dat inmiddels meer dan 8.000 mensen in België een uitkering combineren met een flexi-job, toont volgens het Vlaams Belang hoe ondoordacht de uitbreiding van het flexi-jobsysteem is verlopen. Tegelijk illustreert het hoe burgers dit systeem rationeel gebruiken om structurele tekortkomingen van de arbeidsmarkt en sociale zekerheid op te vangen, stelt Kamerlid Kurt Moons.
Flexi-jobs zijn vandaag combineerbaar met ouderschapsverlof, tijdskrediet, loopbaanonderbreking en zelfs met werkloosheids- of ziekte-uitkeringen. Dat is geen toeval: flexi-jobs vormen één van de weinige segmenten waar inzet en verloning nog enigszins in verhouding staan. Ze functioneren als een vrijemarktelement binnen een overgereguleerde arbeidsmarkt, waar meer werken effectief meer oplevert. “Burgers maken daar logisch gebruik van, wat positief is voor economie en overheidsinkomsten”, aldus Moons.
Tegelijk zijn flexi-jobs geen structurele oplossing, maar een fiscale noodconstructie bovenop een vastgelopen arbeidsmarkt. “Het probleem ligt niet bij de werkende burger, maar bij een beleid dat flexibiliteit beperkt tot een bijverdienstatuut, terwijl de kernarbeidsmarkt muurvast zit”, gaat Moons verder. “Dat ouders flexi-jobs combineren met ouderschapsverlof wijst op het falen van het gezinsbeleid.” Het Vlaams Belang pleit daarom voor een opvoedersloon, zodat zorgen voor kinderen niet leidt tot inkomensverlies. Ook werklozen en langdurig zieken die gedeeltelijk willen werken, botsen op een kluwen van regels en sancties. Die complexiteit ontmoedigt werkhervatting en duwt mensen richting flexi-jobs.
“Werken moet worden aangemoedigd, niet bestraft”
Daarnaast is er een fundamentele ongelijkheid: wie ziek is, mag soms bijverdienen, terwijl personen met een handicap vaak hun uitkering riskeren als ze willen werken. “Dat is onrechtvaardig en ondermijnt elk geloofwaardig activeringsbeleid”, aldus nog het Kamerlid. “Werken moet altijd lonen, ook voor mensen met een handicap.”
Ten slotte moeten voor het Vlaams Belang de regionale verschillen worden erkend. In Vlaanderen verklaren hoge tewerkstelling en arbeidskrapte het succes van flexi-jobs als bijverdieninstrument. In Wallonië en Brussel, waar werkloosheid hoog blijft, dreigen flexi-jobs net volwaardige jobcreatie te ondermijnen.
“We pleiten daarom voor echte hervormingen van arbeidsmarkt en sociale zekerheid”, besluit Moons. “Werken – ook flexibel of deeltijds – moet worden aangemoedigd, niet bestraft. Flexi-jobs zijn geen fraude, maar een noodsignaal van een systeem dat dringend hervormd moet worden.”
