Nog steeds geen cijfers na werkloosheidsbeperking in de tijd
Minister voor Maatschappelijke Integratie Anneleen Van Bossuyt (N-VA) beschikt niet over cijfers van het aantal leefloondossiers bij de OCMW’s als gevolg van de beperking van de werkloosheid in de tijd. Onbegrijpelijk, vindt Kamerlid Ellen Samyn die de minister hierover ondervroeg: “En ook over de angstwekkende toename van agressie op OCMW-personeel worden geen cijfers bijgehouden. Nochtans is dat de vereiste om de problemen aan te pakken.”
Naast het feit dat ze niet beschikt over de cijfers, gaf Van Bossuyt ook toe dat maatschappelijk werkers bij de OCMW’s steeds vaker geconfronteerd worden met agressie door personen die langskomen voor een leefloon. “De minister gaf zelfs aan dat maatschappelijk werkers hieraan ‘gewend’ raken en incidenten daardoor niet altijd meer melden”, aldus Samyn. “Tegelijk bestaat er geen algemene federale databank waarin agressie tegen OCMW-medewerkers wordt geregistreerd. Hoe kan de federale regering in zo’n omstandigheden dit probleem ernstig nemen en gepaste maatregelen nemen?”
“70 procent meer geweldsdelichten”
Als voorbeeld verwees de minister naar het OCMW Antwerpen, waar in 2022 nog 191 agressie-incidenten werden geregistreerd. In 2024 zou dat aantal zijn opgelopen tot 324 gevallen per jaar. “Op twee jaar tijd een stijging van 70 procent. Dat is hallucinant, en wanneer structurele veiligheidsmaatregelen uitblijven, vrezen we voor niet enkel nog meer, maar ook voor nog zwaardere geweldsdelicten tegen maatschappelijk werkers.” Het Vlaams Belang is hierin heel duidelijk: agressie tegenover OCMW-medewerkers is absoluut onaanvaardbaar. Wie agressie pleegt tegen een maatschappelijk werker, mag wat de Vlaams-nationale partij betreft geen enkele aanspraak meer maken op middelen uit onze sociale zekerheid.
“Maar de situatie is dus bedroevend en vooral alarmerend. Niemand heeft volledige cijfers over de leefloners, en een gecoördineerd systeem ontbreekt volledig”, besluit Samyn. Dat lijkt ons nochtans noodzakelijk, enerzijds voor een optimale en tijdige behandeling van het toenemend aantal leefloondossiers, en anderzijds om de stijging van het geweld en de agressie een halt toe te roepen.”
