Re-activatiebeleid van langdurig werklozen faalt compleet
De beperking van de werkloosheid in de tijd moest volgens de regering De Wever een mijlpaal worden om langdurig werklozen terug actief te krijgen op de arbeidsmarkt. Ondertussen hebben reeds 99.166 personen hun werkloosheidsuitkering verloren. “De aanvankelijke regeringsprognoses gingen er van uit dat een derde van de personen zou beginnen werken, een derde naar het leefloon zou overgaan en een derde uit de statistieken zou verdwijnen”, merkt Vlaams Belang-Kamerlid Ellen Samyn op. “Maar nu blijkt dat slechts 10 procent van de personen die hun werkloosheidsuitkering verloor aan het werk is gegaan. De verschuiving naar het leefloon is veel groter dan verwacht.”
Van de 99.166 personen die hun werkloosheidsuitkering verloren, dienden er 52.593 een aanvraag in bij het OCMW voor een leefloon. Aan ongeveer 43.600 van hen werd effectief een leefloon toegekend. “De doelstelling van de regering-De Wever om meer mensen terug aan het werk te krijgen, en tegelijkertijd een besparing te realiseren, is dus mislukt”, aldus Samyn. Slechts 10 procent van de mensen die hun werkloosheidsuitkering verloren is duurzaam aan het werk, en een groot deel van de overblijvende groep is ondertussen al gaan aankloppen bij het OCMW. “Het gaat dus eerder om een verschuiving binnen het uitkeringsstelsel, en de beoogde besparing zal dus veel slechter uitvallen dan verwacht.”
“Het is niet verbazend dat de maatregelen hun doel voorbij schieten”
“Dat maar liefst 44 procent, en geen 33 procent zoals de regering verwachtte, naar het leefloon verschuift, zorgt ervoor dat de maatregelen hun doel voorbij schieten. “De verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië zijn daarnaast ook sterk opvallend”, gaat Samyn verder. Het Kamerlid stipt aan dat in Vlaanderen 42 procent van de langdurig werklozen een leefloon aanvroeg, in Brussel 51 procent, en in Wallonië 59 procent. “Een regionalisering van het arbeidsmarktbeleid is absoluut nodig. En daarnaast is er tevens een verschuiving naar de ziekte-uitkering op te merken.”
Het Vlaams Belang was ook voorstander van een beperking van de werkloosheid in de tijd, maar de partij voorzag toch een aantal sociale correcties voor onder andere mantelzorgers, niet-toeleidbaren, en 55 plussers. “Het is pas na veelvuldig aandringen vanwege onze partij, dat de regering-De Wever ook voor deze groepen begon uitzonderingen of overgangsmaatregelen te voorzien”, besluit Samyn. “Het is daarnaast opvallend hoe weinig deze regering werk maakt van omkaderende maatregelen om werkbaar werk te garanderen of om net aan jobcreatie te doen. Het mag bijgevolg ook geen verbazing wekken dat de maatregelen hun doel voorbij schieten, en dat er gewoon sprake is van een verschuiving binnen de uitkeringsstelsels.”
