Resolutie over Armenië is een gemiste kans
De Kamer besprak in de plenaire vergadering een resolutie over het vredesproces tussen Armenië en Azerbeidzjan. Het Vlaams Belang steunde de tekst, maar hekelt tegelijk het gebrek aan politieke scherpte. Volgens Kamerlid Ellen Samyn blijft de resolutie teveel steken in diplomatieke voorzichtigheid, terwijl de feiten op het terrein boekdelen spreken.
“Wat hier wordt voorgesteld als een klassiek vredesproces tussen twee partijen, is in werkelijkheid een fundamenteel asymmetrisch conflict”, zegt Samyn. “Azerbeidzjan heeft zijn militair overwicht misbruikt om een hele bevolking uit haar historisch thuisland te verdrijven.” Volgens het Kamerlid wordt de realiteit na het debacle in Artsakh nog altijd onvoldoende benoemd. “Nagorno-Karabach is vandaag een regio waar de Armeense aanwezigheid is weggevaagd.”
Hoewel de resolutie wel verwijst naar de situatie van de Armeense gevangenen in Bakoe en het recht op eerlijke processen, blijft dat voor het Vlaams Belang onvoldoende. “Tussen verwijzen naar gevangenen en daadwerkelijk politieke druk uitoefenen op Azerbeidzjan ligt nog altijd een wereld van verschil”, aldus Samyn. “Wie mensenrechten ernstig neemt, moet ook duidelijk benoemen dat het hier gaat om illegale detentie, schijnprocessen en structurele schendingen van fundamentele rechten.”
“Pure hypocrisie van Europa”
Ook de Europese energiepolitiek blijft volgens haar een blinde vlek. “Europa wilde terecht af van Russisch gas, maar heeft die afhankelijkheid gewoon verlegd naar Azerbeidzjan. Dat is niet alleen geopolitiek naïef, dat is pure hypocrisie”, gaat Samyn verder. “Met andere woorden: we stappen af van Russisch gas omwille van een agressie-oorlog, om vervolgens onze energievoorziening meer en meer te koppelen aan een ander autoritair regime dat zelf militaire agressie heeft gepleegd en de Armeense bevolking uit Nagorno-Karabach heeft verdreven.”
Het Vlaams Belang steunde de resolutie uiteindelijk, omdat elke stap richting vrede beter is dan stilstand, maar noemt de resolutie tegelijk een absolute gemiste kans om de realiteit bij naam te noemen en eindelijk een krachtig signaal te geven.
