De Croo en Wilmès beloond voor wanbeleid
Ex-premiers Alexander De Croo (Anders) en Sophie Wilmès (MR) worden wellicht nog dit jaar benoemd tot minister van staat. “Dat is een zogenaamd prestigieuze eretitel voor wie zich - al even zogenaamd - ‘bijzonder verdienstelijk’ heeft gemaakt”, zegt fractievoorzitter in de Kamer Barbara Pas (Vlaams Belang). “In dit geval bestaat die verdienste erin dit land verder naar de verdoemenis geholpen te hebben.”
Een levenslange benoeming tot minister van staat bezorgt de ‘bijzonder verdienstelijke’ persoon in kwestie geen beslissingsmacht, maar hij of zij heef wel recht op een staatsbegrafenis met militair eerbetoon, en op een speciale A-nummerplaat. “Maar anders dan deze heren en dames doorgaans gewoon zijn, ontvangen ze voor deze benoeming geen euro”, aldus Pas, die niet inziet welke verdiensten men Wilmès of De Croo zou kunnen toedichten.
“De regering-Wilmès was een farce. Het was een minderheidsregering zonder enig democratisch mandaat, gevormd door partijen die de verkiezingen van 2019 allen hadden verloren, en die nooit meer had mogen zijn dan een tijdelijk zaakwaarnemend kabinet.” Pas herinnert zich heel goed hoe, toen de coronacrisis uitbrak, Wilmès de kans greep om zich via bijzondere machten ten onrechte wel als een volwaardige premier te profileren. “Haar regeerperiode illustreerde perfect wat er mis is met België. Het bleek een land waar een regering zonder meerderheid, zonder Vlaamse legitimiteit en zonder democratisch mandaat toch greep kon krijgen op buitengewone bevoegdheden, terwijl de echte problemen, van migratie over begroting tot staatshervorming, onaangeroerd bleven.”
“Wilmès’ aanpak van de coronacrisis werd gekenmerkt door zoveel blunders en flaters, dat ik er samen met fractievoorzitter in het Vlaams Parlement Chris Janssens een boek over schreef”, gaat Pas verder. “En die crisis zou uiteindelijk het voorwendsel worden om een zo mogelijk nog grotere ramp, de Vivaldi-coalitie, te smeden. Een bont allegaartje van zeven verliezers van de verkiezingen die anderhalf jaar nodig had om gevormd te worden, zonder enige inhoudelijke samenhang of een Vlaamse meerderheid.”
“De Vlamingen betaalden de rekening”
“Op institutioneel vlak waren het met De Croo vijf verloren jaren: geen enkele staatshervorming, geen bevoegdheidsoverdracht, geen communautaire verwezenlijking, enkel praatbarakken en tijdwinst ten voordele van de Franstaligen”, stelt Pas. “En ook op beleidsmatig vlak blonk De Croo uit in besluiteloosheid. De begroting bleef rampzalig met een tekort rond 5% bbp, de energiecrisis werd niet aangepakt, het migratiebeleid faalde volledig en grote hervormingen rond pensioenen, werk en fiscaliteit bleven dode letter. De Vlamingen betaalden de rekening: de hoogste belastingen ter wereld, miljardentransfers naar Wallonië, een ongecontroleerde migratiecrisis en een overheid die haar eigen mensen in de steek liet.”
“Maar goed, blijkbaar bestaan er mensen die de ‘verdiensten’ van De Croo en Wilmès wel zien”, besluit Pas. “Binnenkort ontvangen ze beiden een eer die eerder ook excellenties als de voor corruptie veroordeelde Willy Claes en Guy Spitaels te beurt viel, of de voor fiscale fraude en valsheid in geschriften veroordeelde Paul Vanden Boeynants. Een mooi allegaartje.”
